sierpnia 26, 2019

"Niewinność Lukrecji" Eliza Korpalska


Tytuł: Niewinność Lukrecji
Data premiery: 04.07.2019
Wydawnictwo: Oficynka
Liczba stron: 226

„Niewinność Lukrecji” to debiut literacki Elizy Korpalskiej. Jak autorka sama przyznaje w jednym z wywiadów, jest zwyczajną kobietą, matką i żoną. Na co dzień pracuje zawodowo, jednak miłość do książek jest z nią od zawsze, a wydanie własnej powieści to spełnienie wielkiego marzenia. Swoją pasją obejmuje również gotowanie, kocha koty i kwiaty. Autorka właśnie skończyła pisać drugą książkę, która co prawda zawiera wątek kryminalny, ale bardziej skupia się na przemyśleniach i obyczajowych obserwacjach o dosyć gorzkim, realistycznym zabarwieniu. Druga część Lukrecji też jest w planach, właśnie nad nią autorka teraz zamierza pracować.

Akcja powieści „Niewinność Lukrecji” toczy się w środowisku szpiegowskim. Szef Specjalnej Agencji Wywiadowczej chce w końcu znaleźć dowody na przestępstwa pewnego mafiozy, jednak nie jest to proste zadanie. Trzeba działać sprytnie, przez osoby trzecie. Stąd też powstaje plan, by dotrzeć do jednego z senatorów, który ściśle współpracuje z gangsterem. Agencja chce wymusić jego zeznania, a komu mężczyzna zwierzy się szybciej jak nie bliskiej i zakochanej kobiecie? I tutaj wkracza Lukrecja, a tak naprawdę Anna Litewski. Kobieta ma za zadanie uwieść i skłonić senatora do małżeństwa. Pieczę nad tą akcją Szef oddaje jednemu z młodszych kolegów, dla którego, jeśli wszystko później zgodnie z planem, może to być krok milowy w karierze w Agencji. Jednak sprawa komplikuje się, kiedy młody agent Paul dowiaduje się, że Anna ma swój własny, tajny plan...

Od strony kompozycji książka składa się z 7 rozdziałów, każdy z nich opatrzony jest tytułem. Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie czasu przeszłego, jest wszystkowiedząca, obserwuje wielu bohaterów. Styl powieści jest dosyć dziwny. Zdania są często bardzo długie, przez co nieraz traciłam sens wypowiedzi. Co do samego wydania, to też nie jest ono najlepsze. Okładka po jednym przeczytaniu ma starte krawędzie, grafika nie zachwyca, a i tekst nie jest wolny od literówek.

Głównym bohaterem książki jest oczywiście Lukrecja, czyli Anna Litewski. Kobieta o raczej nieokreślonym wieku, raczej starsza, niż młodsza, myślę, że gdzieś w okolicy 40-50tki. Kiedyś pracowała w Agencji i była uważana za jedną z najlepszych agentek. Kilka lat temu jednak odeszła i nie do końca wiadomo co teraz robi. Chyba nic, siedzi w domu i pije. Anna to kobieta sprytna, podstępna, egoistyczna. Obrażona na świat, na mężczyzn, nikt poza nią samą jej nie interesuje. Zna swoją wartość, wie co znaczy uroda i szyk w jej otoczeniu, co też skrzętnie wykorzystuje.

Pomocnikiem Anny jest jej gosposia, Kornelia Huckelberry. To potężna kobieta, która kiedyś przeszła wielką tragedię. Teraz jest jedynym oparciem dla Anny i traktuje ją trochę jak swoją córkę, jednak nie wtrąca się w jej plany i postanowienia.
Poza kobietami mamy też kilku mężczyzn. Jest Paul, młody, ambitny, który ma słabość do pięknych kobiet. Jest szef Agencji, generał Horn Twigg, mafiozo Tao i sędzia Carter. Cała ta trójka ma powiązania w przeszłości, które wpływają na bieżące wydarzenia. Szczegółowo poznajemy znaczące wycinki z życia tych mężczyzn, bardziej skupiając się na tym co było niż na tym co jest.

Intryga powieści jest bardzo prosta. Skupia się tylko i wyłącznie na tym jednym dniu, dniu ślubu Lukrecji z senatorem, w którym wszystko ma się wydarzyć. Ta intryga jednak schodzi na dalszy plan, gubi się gdzieś w wyjaśnieniach kto, co kiedy zrobił, kto kogo nie lubi i dlaczego postępuje tak a nie inaczej. Jednak muszę przyznać, że te historie nie były ciekawe. Okładka obiecywała gratkę dla miłośników intrygi i sensacji, a jak dla mnie intryga była bardzo skromna i banalna, a sensacji nie było wcale. Akcji za wiele nie doświadczyłam, a styl powieści tym bardziej powodował tylko to, że lektura mi się mocno dłużyła. Dobrnęłam do końca licząc na wielkie zaskoczenie, jednak się nie doczekałam. Nie wiem czy wszystkiemu zawinił styl? Raczej nie wydaje mi się, wydarzenia z powieści nie były dobrze rozłożone, za dużo opisów z przeszłości, które kompletnie nie były istotne dla samej intrygi (np. historia kucharza, który miał serwować dania na weselu czy historia sędziego, który zaraz potem umiera).

Ogólnie niestety ciężko mi znaleźć jakieś plusy książki. Może tylko postać gosposi była dosyć ciekawa. Intryga ma potencjał, jednak rozminął się on kompletnie z wykonaniem. Styl powieści był dla mnie bardzo toporny, całość opowiedziana rozwlekle (mimo małej objętości!) i z dużą ilością niepotrzebnych wątków (w tym romansowych!). Nie rozumiem też czemu polska autorka nie osadziła akcji w Polsce, tylko gdzieś nie wiadomo gdzie, podejrzewam że w Stanach. Szkoda, bo gdyby autorka wykorzystała nasze polskie warunki, to powieść mogłaby być ciekawsza. Niestety, chciałam móc powiedzieć o książce coś pozytywnego, ale nie jestem w stanie. Szkoda, bo po opisie spodziewałam się dobrej, szpiegowskiej powieści z dynamicznymi zwrotami akcji.

Moja ocena: 4/10

Za egzemplarz powieści serdecznie dziękuję Wydawnictwu Oficynka!

Brak komentarzy:

Publikowanie komentarza