"Gra w chowanego" Chris Carter

Autor: Chris Carter

Tytuł: Gra w chowanego

Tłumaczenie: Paweł Cichawa

Data premiery: 14.10.2026

Wydawnictwo: Sonia Draga

Liczba stron: 512

Gatunek: thriller

 

Przez siedemnaście lat Chris Carter był autorem tylko i wyłącznie serii kryminalnej z Robertem Hunterem - w tym czasie napisał i wydał trzynaście tomów, dzięki którym zyskał ogromną rzeszę fanów na całym świecie (wydawany jest w ponad 30 krajach, ilość sprzedanych egzemplarzy przekroczyła 4 miliony, jest też częstym gościem szczytów list bestsellerów). A jednak w końcu przyszedł ten moment, kiedy Hunter dostał chwilę wytchnienia - autor zdecydował się przerwać swoją rutynę pierwszą osobną powieścią z serią niezwiązaną – to właśnie thriller „Gra w chowanego”. Jak sam zdradza podczas spotkań autorskich - ten pomysł przyszedł do niego … we śnie. A w jego przypadku o sen jest trudno, autor nie ukrywa, że od lat zmaga się z bezsennością, której nabawił się jeszcze w Stanach Zjednoczonych, pod koniec XX wieku, kiedy pracował jako psycholog kryminalny. Podczas swojego niedawnego pobytu w Polsce Carter zdradził też, że tom czternasty z Robertem Hunterem jest już napisany, więc jego wydania możemy spodziewać się w przyszłym roku, nie wyklucza też, że jeszcze kiedyś napisze coś od serii niezależnego, choć na razie nie ma nic konkretnego w planach. Na ten moment wszystkie jego książki, które ukazały się na rynku anglojęzycznym, wydane zostały również w Polsce.

 

Stany Zjednoczone, sąd w stanie Massachusetts. Właśnie trwa rozprawa Nelsona Stewarta, którego żona Samantha oskarżyła o przemoc domową i znęcanie. Po ostatnim, wezwanym w trybie pilnym świadku, Nelson nie ma wątpliwości - jego szanse na wygranie sprawy zmalały do zera. Problem w tym, że sam uważa, że jest niewinny.

Jednak Sam wcale się tak nie zachowuje. Jej łzy, jej strach wyglądają na jak najbardziej prawdziwe, zdjęcia jej siniaków też. Groźby, jakie pod jej adresem Nelson wykrzykuje po skazaniu, przekonują ją ostatecznie - to nie koniec, musi uciekać, musi zmienić tożsamość, bo choć mąż trafi za kratki, to nie jest jednoznaczne z zapewnieniem jej bezpieczeństwa. Nelson ma przecież gruby portfel i znajomości, dzięki którym faktycznie może ją znaleźć, skrzywdzić, zemścić się za to, co właśnie ośmieliła mu zrobić. Jego reputacja legła w gruzach, jego majątek przeszedł na nią. To nie jest coś, co mógłby puścić płazem i Samantha dobrze o tym wie - rusza więc w trasę, by zgubić tego, kto ją szuka… Kto okaże się w tej grze lepszy? Ten kto szuka, czy ten kto się chowa?

 

Książka rozpisana jest na 109 krótkich rozdziałów, które w większości pisane są z perspektywy Sam w narracji trzecioosobowej czasu przeszłego. Akcja powieści rozgrywa się w przeciągu kilku lat, w większości toczy się linearnie, tylko kilka rozdziałów to retrospekcje, które pozwalają poznać czytelnikowi przeszłość głównej bohaterki. Styl powieści jest prosty, język użytku codziennego, bywa, że pojawiają się w tekście przekleństwa, nie są one jednak nadużywane, raczej zawsze są stosowne do sytuacji. Dialogi prowadzone są sprawnie, choć z dwie rozmowy z początku powieści wydają się niepotrzebnie szczegółowe, pisane ewidentnie po to, by czytelnik mógł dostać pełną potrzebną wiedzę, która pozwoli mu gładko wejść w opisywane sytuacje, co trochę odbiera im wrażenie realności. Ogólnie jednak książkę czyta się niesamowicie lekko, szybko, czytelnik nie musi się wysilać, by tekst zrozumieć i nie pogubić się w tej opowieści.

„(...) nienawiść potrafi zbliżyć ludzi i stworzyć o wiele silniejszą więź niż jakakolwiek miłość, to smutna prawda o człowieku.”

Intryga powieści zaskakuje. Z jednej strony to książka kompletnie różna od tego, co Carter dostarczał nam w serii z Hunterem - nie jest to kryminał, a thriller, nie ma więc śledztwa i brutalnych, krwawych zbrodni, a raczej gra psychologiczna, manipulacja czytelnikiem, który szybko zaczyna mieć wątpliwości czy to, co rozegrało się na sali sądowej faktycznie oddało to, co działo się w małżeństwie Sam. Z drugiej jednak strony, z biegiem lektury da się wyczuć dokładnie tę samą przebiegłość, jaką autor ujawnia w serii z Hunterem, są pewne twisty, które doskonale do tego, co do tej pory napisał, pasują. A jednak, choć może się momentami wydawać czytelnikowi, że przejrzał autora, jego intrygę i pomysł na powieść, to gwarantuję, że wcale tak nie jest, a stopień skomplikowania zagadki i zwrotów akcji, jakie się pod koniec pojawiają, wzbudzają duży podziw! W tym momencie nie przeszkadzało mi kilka romansowych scen, nie przeszkadzał twist łatwy do przewidzenia, bo cała powieść okazała się naprawdę sprytnie zbudowaną intrygą, która sprawnie manipuluje uwagą czytelnika, a co więcej, wpleciony jest w nią dość gorzki, choć prawdziwy obraz świata współczesnego, który tak łatwo mami, tak łatwo odciąga uwagę od tego, co naprawdę ważne.

„(...) ludzie potrafią dostrzec tylko decyzje, które podjąłeś, a nie wybory, jakie ci dano.”

No właśnie, jednym z najważniejszych zagadnień powieści, jest manipulacja. Tytułowa gra, w której wygrywa ten, kto okaże się sprytniejszy, kto potrafi lepiej przewidzieć ruch przeciwnika. Autor świetnie rozpisał postacie, których krzywdy przeszłości uwiarygodniają ich aktualne postępowanie. Zemsta, czyli to, o co w pewnej mierze toczy się gra, wywodzi się z niezasłużonej krzywdy, więc z biegiem lektury pojawia się pytanie: kto tak naprawdę jest tym złym, a kto jest ofiarą? Czy w ogóle w świecie pełnym skrzywdzonych ludzi możliwy jest tak czarno-biały podział?

„(...) dostrzegła w nim autoportret Betsy, która ze wszystkich sił próbowała uchodzić za silną i szczęśliwą, choć los zdążył ją już tak mocno doświadczyć. Mówiąc najprościej, ten jasny, zewnętrzny pancerz nie zdradzał rozdzierającego ją od środka bólu, lęki ani mroku. Najbardziej niesamowite okazało się jednak to, że płótno Betsy nie opowiadało wyłącznie o niej samej. Pokazywało cały świat takich jak ona (...).”

Problem z tą powieścią jest tak, że tak naprawdę nie można o niej powiedzieć prawie nic, by nie naprowadzić na któryś z twistów, a więc nie pozbawić czytelnika frajdy z odkrywania tej skrupulatnie usnutej intrygi i emocji, jakie się z tym wiążą. Może jeszcze tylko wspomnę o tle - skoro Sam rusza w trasę, to czytelnik razem z nią może zwiedzić co najmniej kilka różnych miast Stanów Zjednoczonych i dość charakterystyczne punkty na mapie. Gdzieś po drodze przewija się muzyka, sztuka, gdzieś łączy się świat osób żyjących skromnie i tych obrzydliwie bogatych, gdzieś przewijają filmy i seriale. Każdy taki detal nie tylko dopełnia powieść, ale i w pewien sposób oddziałuje na czytelnika, sprawia, że postacie stają się bliższe, a więc późniejsze twisty szokują tym bardziej - mnie na przykład z jednym było naprawdę trudno się pogodzić, było mi smutno, że prawda okazała się inna niż myślałam.

„Metropolia jest jak zderzenie równoległych światów, generuje chaos, ale też pozwala niesamowicie się odprężyć. Na jednym końcu uderza snobizmem z najwyższej półki i astronomicznymi cenami, na drugim zaś oferuje coś przeciwnego za niewielkie pieniądze.”

I na tym zakończmy recenzję “Gry w chowanego”. To powieść, w której autor mocno bazuje na psychologii świata i postaci, na pojęciu manipulacji i tego, jaką rolę odgrywa w życiu tak naprawdę każdego z nas. Fabuła wynosi ją na skrajnie wysoki poziom, który dostarcza czytelnikowi świetnej, łatwo przyswajalnej rozrywki, a równocześnie nie jest ona prosta i tak zwyczajnie rozrywkowa, jak może się wydawać. Mimo że dopatrzyłam się w historii pewnych ułatwień dla czytelnika, przysłowiowego wyłożenia kawę na ławę, mimo że było w niej kilka scen romansowych, czego nie lubię, to jednak ostatecznie uchylam przed autorem ronda kapelusza - to solidny thriller pełen zwrotów akcji i gorących emocji, który zwiódł mnie co najmniej kilka razy, a finał przyniósł dużą satysfakcję. Tak, Carter jak najbardziej powinien pisać nie tylko serię z Hunterem, ale i osobny thrillery! Czekam na więcej!

 

Moja ocena: 8/10

 

Recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Sonia Draga.

Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!