"Taka miła dziewczyna" Andrea Mara - patronacka recenzja premierowa

Autorka: Andrea Mara

Tytuł: Taka miła dziewczyna

Tłumaczenie: Anna Esden-Tempska

Data premiery: 12.11.2026

Wydawnictwo: Albatros

Seria: Kreatorki Mocnych Wrażeń

Liczba stron: 416

Gatunek: thriller psychologiczny

 

“Taka miła dziewczyna” to dziewiąta, najnowsza powieść irlandzkiej autorki thrillerów psychologicznych Andrei Mary, która na rynku anglojęzycznym ukazała się zaledwie kilka miesięcy przed polskim wydaniem. To tym tytułem autorka wraca na polski rynek książki (wcześniej pojawiła się tylko raz w 2022 roku z “To jej wina”, która w lutym 2027 ukaże się w nowym, spójnym z “Taką miłą dziewczyną” wydaniu), a zarazem dołącza do grona tych, których książki wydawane są w czarnej serii thrillerów Wydawnictwa Albatros Kreatorki Mocnych Wrażeń. Oby oznaczało to, że teraz zostanie z nami na dłużej!

Zanim nazwisko Mary zaczęło pojawiać się na półkach księgarskich, przez prawie dwie dekady pracowała w branży finansowej. W 2015 roku, po trzecim urlopie macierzyńskim, przyszła pierwsza zmiana - po zamknięciu oddziału firmy, w którym pracowała, zdecydowała, że pisanie stanie się jej źródłem utrzymania. Prowadziła wtedy blog o macierzyństwie i pisała artykuły do magazynów i gazet. Dwa lata później zadebiutowała na rynku książki, co przyniosło zmianę numer dwa. Teraz na koncie ma ponad milion sprzedanych egzemplarzy oraz jedną ekranizację w formie ośmioodcinkowego serialu “To jej wina” z roku 2025 (dostępny na Prime Video). Na rok 2027, dokładnie na maj, zapowiedziana jest jej kolejna, dziesiąta już książka.

 

Lipiec 2025, Dublin. Siobhán budzi się na ostrym kacu - położyła się przecież zaledwie kilka godzin temu, kiedy wesele Charliego i Emmy-Rose dobiegało końca. Kiedy sięga po telefon widzi, że ma aż cztery nieodebrane połączenia od swojej córki - o co chodzi? Przecież obydwie rozstały się, gdy przyjęcie dobiegało końca z zamiarem pójścia spać, więc po co Ré miałaby do niej w tym czasie dzwonić? To ją niepokoi, rusza więc do domku nad basenem, gdzie miała nocować jej córka wraz ze swoja najlepszą przyjaciółką Luną, córką jej własnej najlepszej, wieloletniej przyjaciółki Grace, która zaraz do niej dołącza. Ale jej obecność nie pozwala lepiej zrozumieć tego, co widzi - dziewczyn w domku nie ma, jest to za ogromny bałagan i ślad krwi na podłodze… Co tam mogło się stać? Najpierw trzeba poszukać logicznych wyjaśnień, prawda? Przeszukują więc dom Charliego, w którym obie nocowały, jednak i tam dziewczyn nie ma. Chyba pora zadzwonić na policję? A ta, kiedy tylko Siobhán podaje adres i wspomina o domku nad basenem, reaguje szybko - przyjeżdżają w przeciągu kilku minut i puszczają im nagranie. To zgłoszenie na numer alarmowy, które przyszło nad ranem, w którym jedna z dziewczyn szeptem mówi o współlokatorce mającej nóż i wyraża obawę o swoje życie. Co to wszystko ma znaczyć?! Przecież Ré i Luna to najlepsze przyjaciółki! To dobre, młode kobiety, które przecież nie byłyby w stanie posunąć się do skrzywdzenia drugiej osoby, a już na pewno nie siebie nawzajem, prawda? A jednak ich nie ma. Jest za to krew. Chyba trzeba potraktować sprawę poważnie…

„Wszystko jest zadbane i przyjaźnie wita gości. Nie wygląda to na miejsce, gdzie może dziać się coś złego. A jednak. Złe rzeczy mogą zdarzyć się wszędzie.”

Książka rozpisana jest na 86 krótkich, kilkustronicowych, czasami dzielonych na jeszcze krótsze fragmenty rozdziałów i epilog. Większa część powieści opisuje zdarzenia po zaginięciu dziewczyn, a główna akcja rozgrywa się w zaledwie dwa dni. Pomiędzy tym rozdziałami jednak pojawiają się też retrospekcje, które konsekwentnie rysują przed czytelnikiem obraz zdarzeń na chwilę przed ślubem, jak i wydarzenia wcześniejsze, które mogą mieć wpływ na to, co dzieje się teraz. Zmiana czasu zawsze jest w rozdziałach zaznaczona, a narracja zawsze prowadzona jest w trzeciej osobie czasu teraźniejszego - zdarzenia po zginięciu dziewczyn poznajemy z perspektywy Siobhán, zdarzenia sprzed tego momentu, z perspektywy Siobhán i Ré. Zdania są krótkie, język codzienny, prosty, raczej pozbawiony przekleństw, sporo jest dialogów, które sprowadzone są umiejętnie. W tekście jest miejsce na wewnętrzne rozterki postaci, jednak przedstawione są w skondensowanej formie - czytelnik nie ma wrażenie rozczulania się nad postaciami. Narracja prowadzona jest sprawnie, akcja jest dynamiczna, co chwilę na jaw wychodzą nowe fakty, nowe sekrety, a każdy rozdział kończy się w taki sposób, że zwyczajnie trzeba czytać dalej - autorka świetnie radzi sobie z cliffhangerami (zawieszeniem akcji w kluczowych momentach), które za tę potrzebę odpowiadają.

„(...) Charlie stoi i patrzy ze spokojnym wyrazem twarzy. Dlaczego on nie rozpada się na kawałki? Nadal wierzy, że może być jakieś proste wyjaśnienie? Że przesadzają?”

Tym, co najważniejsze w tej powieści, jest przyjaźń. To na relacji Siobhán z Grace została oparta cała fabuła, to ich wspólne przeżycia bierzemy pod lupę. Bliskie przyjaciółki od trzydziestu lat, mimo że różne charakterami, nigdy w siebie nawzajem nie wątpiły, zawsze stanowiły dla siebie wsparcie, dawały odwagę, tworząc coś na kształt przyjaźni najbliższej i twardej jak kamień. Różni je wiele: Siobhán jest samotną matką, prowadzi własną firmę, poza Grace i swoją córką tak naprawdę nie ma w życiu nikogo więcej. Grace z kolei to bogata Amerykanka, która nigdy nie musiała się martwić o swój byt - w Ameryce ciągle ma matkę, a i z Charliem wspólną przeszłość: Luna jest ich córką. Grace jest tym lekkoduchem, ale i tą, która w chwili słabości szuka siły w Siobhán, a Siobhán nigdy jej tego nie odmawia. Teraz, w momencie dla ich przyjaźni granicznym, ich relacja zostaje wystawiona na próbę, wzięta pod lupę - czy faktycznie nie mają przed sobą tajemnic, czy faktycznie są tak blisko, jak myślą? A może kiedy tak naprawdę nie wiadomo która z ich córek jest sprawczynią, a która ofiarą, ich nierozerwalna więź nie okaże się aż tak bardzo nierozerwalna? Czy w sytuacji, gdy życie ich córek jest zagrożone, nie zwycięży egoizm, potrzeba chronienia własnego dziecka za wszelką cenę?

„(...) czuje pewną satysfakcję, że wprawiła ją w taki szok. Czeka na ripostę, gotowa do walki, gotowa jeszcze bardziej wyjść z siebie. Dochodzą do głosu godziny… a może lata?… nagromadzonego żalu.”

Drugim ważnym punktem powieści jest pojęcie rodzicielstwa, macierzyństwa. W końcu obydwie przyjaciółki muszą w tej sytuacji przyjrzeć się relacji z własnymi córkami. Co prawda czytelnik poznaje ją tylko z perspektywy Siobhán, to jej oczami widzimy relację Grace z Luną, jednak obydwie prowadzą do tego samego - zawsze pewne tego, że doskonale znają swoje dzieci, teraz zostają postawione przed możliwością, prawdopodobieństwem, że któraś z nich wcale nie jest tak dobra i miła, jak była postrzegana. Teraz trzeba postawić sobie pytanie: czy na pewno ich dzieci są tym, za kogo ich brały, czy może jednak ta potrzeba ochrony dziecka i wiara w ich dobro nie okazała się filtrem przesłaniającym rzeczywistość? Gdzie kończą się życzenia i wyobrażenia, a gdzie zaczyna rzeczywistość? I te pytanie tak naprawdę dotyczy obydwu relacji, zarówno rodzicielstwa, jak i przyjaźni.

„Serce mówi mi, że ona nie zrobiła nic złego. Głowa mówi, że może jednak tak. Chciałabym się mylić, ale przecież już samo to, że mam wątpliwości, o czymś świadczy, prawda? Moje dziecko nie jest idealne. Nikt nie ma idealnego dziecka. (…) Każdy zły uczynek jest dziełem kogoś, kto kiedyś był czyimś dzieckiem.”

Autorka fabułę prowadzi z ogromnym rozmysłem. Każdy kolejny krok zaplanowany jest tak, by czytelnika zaskakiwać, każdy, by zmieniać perspektywę, by powoli odkrywać tę różnicę pomiędzy tym, co bohaterki myślały, a tym, co działo się w ich życiu naprawdę. Akcja powieści nie zatrzymuje się nawet na moment, raz po raz wychodzące na jaw malutkie tajemnice z przeszłości burzą obraz tego, co jeszcze chwilę temu zakładaliśmy. Poszukiwania policji i poszukiwania obydwu przyjaciółek naszpikowane są dynamizmem, który pod koniec powieści kieruje się w nieco sensacyjną stronę, a ta w pewnym momencie może wydać się lekko przekombinowana - warto jednak doczytać historię do końca, by docenić kunszt, z jakim autorka przez całą lekturę panuje nad fabułą.

„Czy dziewczyny są przyjaciółkami z własnego wyboru, czy to matki im to wmówiły?”

“Taka miła dziewczyna” to z jednej strony świetna rozrywka, która pozwoli czytelnikowi wyrwać się na kilka chwil z szarej rzeczywistości - akcja przecież toczy się latem w Irlandii, a środowisko, w jakim się poruszamy, to osoby zamożne. Ten luksus, bez względu na to czy wypracowany, czy odziedziczony, jest tą barierą, która pozwala nam od postaci nieco się odseparować i po prostu dobrze bawić. Ale z drugiej strony, problemy, jakie ta intryga porusza, są bardzo uniwersalne, bo dotyczą różnicy pomiędzy rzeczywistością o wyobrażeniami, z jakimi styka się każdy z nas. To powieść o tym, jak detale przemilczane w dobrej wierze, a może po prostu w obawie, by nie narazić relacji, mogę zniszczyć to, co tak staramy się chronić. Jak tajemnice, nawet te najmniejsze, potrafią się piętrzyć, by w końcu zburzyć to, na co pracowało się latami. Jak łatwo jest odwracać wzrok, wybierać prostszą ścieżkę, prostsze wytłumaczenie, do czasu, kiedy nagle zrobić się tego nie da i trzeba spojrzeć prawdzie w oczy. Choć nie jest to temat nowy, to autorka przedstawia go w ciekawy, angażujący sposób, który tak naprawdę w każdym z tych króciutkich rozdziałów wymusza jakieś własne refleksje. Bardzo spodobało mi się te połączenie, a sposób, w jaki autorka panuje nad każdym detalem powieści, robi ogromne wrażenie. Tak, chciałabym i ten tytuł zobaczyć na ekranie!

 

Moja ocena: 8/10

 

Recenzja powstała w ramach współpracy patronackiej z Wydawnictwem Albatros.

Dostępna jest w abonamencie za dopłatą 14,99zł 

(z punktami z Klubu Mola Książkowego 50% taniej) 

Dodaj na półkę - klik!

\Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!