"Bez litości" Grzegorz Kapla

Autor: Grzegorz Kapla

Tytuł: Bez litości

Cykl: Olga Suszczyńska, tom 6

Data premiery: 13.05.2026

Wydawnictwo: Sonia Draga

Liczba stron: 392

Gatunek: thriller szpiegowski / powieść kryminalna

 

Grzegorz Kapla to człowiek, który nieustannie jest w drodze. Zwiedził ogromną liczbę krajów, chłonął zwyczaje różnych społeczności, a równocześnie cały czas posługiwał (i posługuje nadal!) się przy tym słowem pisanym. Pisze książki non-fiction i kryminalne, przeprowadza wywiady i tworzy artykuły. Na scenie literackiej w gatunku kryminału po raz pierwszy swoich sił spróbował w roku 2018 - debiutował pierwszym tomem serii z Olgą Suszczyńską (recenzje - klik!), która teraz właśnie rozrosła się już do sześciu tomów. Aktualny wydawca autora w poprzednim roku rozpoczął kompletowanie nowych wydań tej serii, tak by teraz, przy premierze “Bez litości”, całość dostępna była w spójnej oprawie graficznej. Poza tymi powieściami, autor w gatunku kryminału ma także dwa osobne tytuły: “Krwawą Toskanię” (klik!) i “Ziarno zła” (klik!).

 

Początek roku 2022. Na jednej z polskich autostrad dochodzi do zamachu na życie polskiego prezydenta, w którym ranny zostaje Bielski. Nikt jednak ze służb nie orientuje się, że karambol, jaki w wyniku tego zdarzenia miał miejsce, nie był wynikiem zwykłego przypadku.

Niewiele później na Kremlu od dawna uśpiony szpieg wkracza do akcji. Wykrada tajne dokumenty, dosłownie minuty dzielą go od momentu, w którym ich brak zostanie zauważony. Od lat szkolił się przecież w tym, by teraz stanąć na wysokości zadania, ale czy mimo wszystko jego misja zakończy się powodzeniem?

W tym czasie Olga Suszczyńska wraz z policyjnym partnerem Kosińskim borykają się ze zmianą władzy, która wpływa na ich zawodowe obowiązki. Na przykład teraz mają za zadanie obserwację budynku, w którym prawdopodobnie znajduje się rosyjski (a może ukraiński? Nikt tego tak naprawdę nie wie) groźny, bezwzględny przemytnik. Po kilku godzinach nudy w końcu mężczyzna się pojawia, a w nich krew zaczyna buzować - a może by tak aresztować zbira tylko w duecie?

“Teraz jesteśmy kolekcjonerami dowodów, a nie detektywami. Teraz wydaje nam się, że to naukowe podejście wsparte przez sztuczną inteligencję rozwiąże wszystkie zagadki.”

Książka rozpisana jest na prolog i pięć części, które dzielą się na trzydzieści siedem rozdziałów - w zależności od tempa akcji niektóre opisują jedną, ciągłą scenę, inne zmieniają perspektywy. Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie czasu przeszłego, a uwaga narratora raz po raz przenosi się na inne grono postaci. Stałymi punktami narracji są przede wszystkim Olga, Bielski i Wiktor, szpieg, który właśnie ewakuuje się z Moskwy.

“Dziewczynka dała jej drugą szansę. Dzieci są w tym lepsze niż życie.”

Styl powieści jest cechą charakterystyczną serii - czuć w nim dbałość o język, o naturalność wypowiedzi postaci, które osadzone w środowisku rosyjskim nieraz posługują się obcym dla nas językiem. Te zwroty nie są tłumaczone, co czasami wynika z tego, że bardzo łatwo się znaczenia domyśleć, a czasami dlatego, że postacie, z perspektywy których dany fragment obserwujemy, też tego języka nie rozumieją. Autor bardzo biegle posługuje się słowem, momentami oscyluje na granicy liryki, by za chwilę przedstawić narrację z brutalną bezpośredniością. Czasami ucieka się do długich zdań, które przypominają strumień świadomości, bardzo trafny zresztą w porównaniach i skojarzeniach, które wypadają niesamowicie naturalnie (a przynajmniej zgadzają się z moim tokiem rozumowania), czasem, w chwilach dużego dynamizmu, skraca nie tylko zdania, ale i przemienność perspektywy. Język jest więc plastyczny, podatny na wolę autora, oddaje dokładnie to, czego w danej chwili potrzeba. O przywiązaniu autora do samej formy narracji, wypowiedzi, świadczy też zabieg, który stosuje już od kilku tomów - ostatnie zdanie zamykające rozdział i pierwsze otwierające kolejny brzmią tak samo lub bardzo podobnie, ale obydwa opisują za każdym razem całkowicie inne sytuacje. To prosty, acz pomysłowy zabieg, który unaocznia jak duże znaczenie dla języka ma kontekst sytuacyjny.

“Mamy zdezorientowane, podzielone społeczeństwo, które od sprawy smoleńskiej nie potrafi sobie poukładać świata. Ludzie skaczą sobie do gardeł. A za granicą wojna.”

Fabuła “Bez litości” od samego początku, od dosłownie pierwszej strony prowadzona jest w dynamicznym tempie - historia rzuca nas w wir akcji, od razu kreuje napięcie, które z kolejnymi stronami lektury wcale nie maleje. Sprawnie połączone wątki sensacyjne i szpiegowskie przeplatają się z thrillerem politycznym, a choć przyznaję, że taka kombinacja do moich ulubionych nie należy, to jednak Kapla robi coś, co moje podejście do nich zmienia - każdą scenę, każdą część fabuły przedstawia od strony emocji człowieka, które zna każdy z nas. Tutaj ani świetna policjantka, ani przez lata szkolony szpieg nie są wszechwiedzący.

“Nie mógł zrobić zdjęcia dokumentom i po prostu ich wysłać, bo w czasach deepfake i sztucznej inteligencji, która potrafi wygenerować dowolny obraz, tak jak w czasach zimnej wojny liczyły się jedynie oryginały.”

To ludzie z krwi i kości, którzy muszą podejmować na szybko decyzje, które mogą zaważyć na ich całym życiu. Decyzje, które mogą okazać się błędne, bo przecież błądzenie jest cechą ludzką. Cała intryga powieści jest dobrze zbudowana, a równocześnie nie jest przesadnie zawiła. Nie bazuje na wielkich twistach fabularnych, choć oczywiście to nie tak, że zaskoczeń brakuje, jednak to losy postaci, a nie twisty przywiązują czytelnika do lektury najmocniej. To dzięki nim od powieści zwyczajnie nie chce się ani na moment odrywać.

“Mężczyzna był zmarznięty, ale pełen satysfakcji. Zmarznięty, bo tak polska zima inna niż prawdziwa, mokra, wilgotna, jakaś chora, jak wszystko tutaj. Ani europejskie, ani słowiańskie, udawane. Tylko kobiety piękne. No i czasami wódka.”

A postacie to zarówno te znane już z wcześniejszych tomów serii, jak i te przypisane tylko do tego jednego tomu. Każda kreślona jest z dużą uwagą psychologiczną, w której nie brakuje miejsca na wątpliwości i dylematy moralne. Postać szpiega zachwyca ludzkim podejściem, w którym emocje nieustannie walczą z wyszkoleniem i wielką misją w imię całego kraju. Olga z kolei coraz mocniej gmatwa się w swoich pragnieniach, coraz trudniej jest jej godzić pracę zawodową z jej własną prywatnością, z byciem matką, która chroni swoje dziecko, która może mu zagwarantować, że to jego dobro jest dla niej najważniejsze. To nie twarda policjantka, to kobieta, która choć akcję ma we krwi, to jednak marzy po prostu o chwili dla siebie, o beztrosce, o górskich wędrówkach…

“To zły czas. W życiu, w pracy, w kraju. Miała wrażenie, że się wypaliła. Wiecznie nieszczęśliwa, zła, czasami agresywna.”

Cała opowieść rozgrywa się na wysokich szczeblach władzy, w której czuć doskonałe rozeznanie autora w polityce krajowej i zagranicznej. Wojna w Ukrainie, problem z emigrantami, ciągła niepewność związana z pomocą innych krajów są tu stale obecne. A jednak nie tylko problemy zewnętrzne Polski autora interesują. Ważniejsze nawet wydają się wewnętrzne zagadnienia, ta zmiana władzy, która po raz kolejny szarpie funkcjonalnością kraju. Autor bardzo dosadnie oddaje polskie podziały, te bezsensowne walki, które nieustannie na naszych oczach się rozrywają wśród osób, które powinny działać w imię naszego kraju zjednoczone. To bardzo trafna, choć momentami bolesna analiza polskiej społeczności, polskiej mentalności. Zresztą nie jedyna w tej powieści, wątek rosyjski też oddany jest z dużą przenikliwością.

“Moskwianie uważali się za Europejczyków, ale nie mieli o Europie pojęcia, bo wszystkiego, co wiedzieli o świecie, nauczył ich mongolski knut. Wysysali przez całe stulecia z mlekiem matek stepową kulturę niewolników przyniesioną nad Wołgę wraz z okupacją atamanów. Nauczyli się szanować tylko tego, kto potrafi im skoczyć do gardła. Przyswoili sobie zasadę oddawania czci temu, kogo się boją.”

“Bez litości” to bezsprzecznie jedna z najlepszych powieści z wyraźnym wątkiem politycznym, jakie w swoim życiu czytałam. Bo choć Kapla nie stroni od przedstawienia jej zawiłości problemów, jakie w Polsce narosły przez konflikt władzy na wysokich szczeblach kraju, jak i wojnę za progiem, to jednak robi to tak, że nie chodzi tu po prostu o politykę, a o człowieka. Człowieka, który się boi, który nie wie, która decyzja na pewno okaże się właściwa, który chce postępować dobrze i moralnie, ale który równocześnie szarpany jest przez różne emocje. To ta psychologiczna strona każdej z postaci, jej głębokie zrozumienie, a zarazem umiejętne odrysowanie na kartach powieści, sprawiają, że historię czuje się całym sobą niezależnie od tego, czy aktualnie czytana scena to leżenie pod kocem, czy dziki pościg ulicami Warszawy. Intryga łącząca wątki sensacyjne, szpiegowskie i polityczne, sklejona jest z dużym wyczuciem, a styl narracji, w jakim jest podana, swobodny i adekwatny do sytuacji powoduje, że całą opowieść przyjmuje się z dużą łatwością, a równocześnie skupieniem na tym, co naprawdę w niej ważne. To kiedy następna powieść autora?

“(...) nikt z nas nie siedzi w głowie drugiego. Wszystko, co wiemy, jest tylko naszą projekcją. Tylko wyobrażeniem.”

Moja ocena: 8/10

 

Recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Sonia Draga.

Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!

Czytaj więcej »

"Bezruch" Grzegorz Kapla

Autor: Grzegorz Kapla

Tytuł: Bezruch

Cykl: Olga Suszczyńska, tom 4

Data premiery: 14.01.2026

Wydawnictwo: Sonia Draga

Liczba stron: 472

Gatunek: powieść kryminalna

 

Grzegorz Kapla to podróżnik, którego niełatwo złapać w Polsce - ciągle w drodze, ciągle poznaje nowe kultury, ludzi, zwyczaje. Z jego podróży powstają książki non-fiction, ale to nie jedyne pozycje w księgarniach, na których można znaleźć jego nazwisko - od roku 2018 tworzy też powieści kryminalne. To wtedy ukazał się pierwszy tom serii z policjantką Olgą Suszczyńską pt. “Bezdech”, który ponownie na rynku pojawił się w 2025 w nowym wydaniu, po ponownej redakcji. Zresztą tak stało się z całą serią. “Bezruch” to jej czwarty tom, którego nowe wydanie od pierwszego dzieli niecałe pięć lat.

 

Wiosna 2020 rok, koronawirus się rozprzestrzenia, a to sprawiło, że zatrzymał się świat, zastygł w strachu… a czy to nie ta emocja popycha ludzi do nadmiernie intensywnych zachowań? Nie inaczej jest z ojcem kilkuletniego chłopca, który porywa go spod domu jego matki. Warszawska policja zostaje postawiona na nogi, Olga Suszczyńska w towarzystwie swojego partnera Kosińskiego wraz z wojskiem przeczesują rozległy las. Tam w końcu ich znajdują, ale też coś jeszcze - stary, zatęchły bunkier, a w nim kobietę, której ciało uległo mumifikacji… Kim była, jak się tam znalazła i kto przybił jej ręce do stołu? I dlaczego tuż obok jest wydrapany napis z imieniem aktualnego kandydata na prezydenta, który w czasach PRL-u aktywnie walczył o niepodległą, wolną Polskę?

 

Książka rozpisana jest na prolog, 49 rozdziałów i epilog. Akcja podzielona jest na dwa czasy - teraz, czasy pandemii koronawirusa, i czasy PRL-u, ostatniej jego dekady, poczynając od roku 1979. Podział nie jest równy, przeważa historia tocząca się współcześnie. Każdy z rozdziałów liczy kilka stron, niektóre dzielone są na krótsze fragmenty, a każdy kończy się takim samym lub bardzo podobnym zdaniem do tego, które rozpoczyna kolejny - tylko sens słów jest inny. Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie czasu przeszłego, historia czasów współczesnych przedstawiona jest przede wszystkim z perspektywy Olgi, przeszłość to dwie perspektywy, które wyjaśniają historię znalezionego ciała kobiety. Styl powieści jest bardzo charakterystyczny dla Grzegorza Kapli - melancholijny, refleksyjny, świetnie łączący to, co się dzieje z emocjami i ogólnymi refleksjami, przez co, mam wrażenie, że momentami książka wymyka się określeniu kryminału, momentami staje się po prostu literaturą piękną, która doskonale uchwyca w słowa to, co w życiu ważne. Zdania zdają się przypominać strumień świadomości, historia płynie jednym ciągiem, a tym, co je oddziela, to przecinek, czasem kropka. To sposób opowieści, do którego trzeba się przyzwyczaić, trzeba książce dać chwilę, by wczuć się w jej rytm, dać się jej porwać jak górskiemu potokowi… Wtedy ta subtelna poetyka zdań może w pełni wybrzmieć, niosąc potężny ładunek emocjonalny.

“W ciemności można przestać się bać. Bo kiedy leżysz bez ruchu w absolutnej ciemności, możesz zniknąć. Rozpuścić się jak grudka soli. Wystarczy poczekać.”

Motywem przewodnim “Bezruchu” jest wolność - poczucie, którego brakowało nam w roku 2020, i wtedy, w czasach PRL-u. A choć powody, dla których wolność została w obydwu czasach odebrana, były inne, to jednak tęsknota ta sama. Reakcje też inne, bo jak zawalczyć o wolność, kiedy przeciwnikiem jest wirus? Ten lęk, jaki wszyscy czuliśmy w czasie pandemii, autor oddał doskonale w słowach prostych, ale konkretnych, wyciągających całą esencję uczuć, jakie wtedy czuliśmy napędzani z każdej strony tym strachem, narastającą paniką.

“A może sami też się bali? Przed kulą obroni cię kamizelka, a przed koronawirusem co?”

W czasach PRL-u, powstawania Solidarności, strach był inny - przeciwnik był przecież realny, widoczny, choć nie zawsze było wiadomo kim jest wróg, a kim przyjaciel. Autor przedstawiając historię jednej pary bardzo obrazowo oddaje to, czym wtedy była walka o wolność. W tle przewijają się prawdziwe postacie, gdzieś tam jest Wałęsa, cała władza komunistyczna, jest i ksiądz Popiełuszko, który z wszystkich postaci historycznych tej powieści jest zarysowany najmocniej, najwyraźniej, który rozmawia z bohaterami fikcyjnymi bezpośrednio, ma również znaczący wpływ na ich działania. Realizm tamtych czasów wydaje się oddany dokładnie pod kątem uczuć, ale i prawa, polityki, działania milicji i innych służb ścigających tych, który o zmianę ustroju walczyli.

“Komuna jest jak choroba. A w chorobie przegrywasz, jeśli się boisz. Strach osłabia, sprawia, że się kulisz, zwijasz, że cię boli coraz bardziej. Nie wyzdrowiejesz, jeśli się boisz.”

Zresztą polityka jest tu też obecna w czasach współczesnych, w końcu w intrygę uwikłany jest kandydat na prezydenta, więc czytelnik ma wgląd w to, co działo się wtedy w polskim prawie, w polskim sejmie. A jednak wątek ten oddany jest równie emocjonalnie, co pozostałe, potraktowany jest zwyczajnie po ludzku, dzięki czemu nie nudzi, a wręcz odwrotnie - wzbudza dużo emocji, bo mimo tego, że chodzi o prawo, to jednak i w tym wątku autor pokazuje po prostu ludzi, przekrój ich charakterów.

“(...) życie jest tylko jedno i trzeba je przeżywać z godnością. Zachować godność, to pozostać wolnym. To właśnie lęk nie pozwala nam na wolność. Jeśli go przezwyciężysz, poczujesz się wolny, a to zawsze coś. Nawet jeśli będziesz musiał życie wymyślić sobie od nowa.”

Bo to człowiek stoi w centrum tej powieści. Człowiek, który ma ograniczony czas na ziemi, jedno życie, które może przeżyć dobrze, pozytywnie, lub może dać się porwać chciwości, złości, nienawiści, lękowi. Każda kreacja tej powieści, niezależnie od tego czy pierwszo, drugo czy trzecioplanowa, jest człowiekiem z krwi i kości, który myśli, mówi i zachowuje się dokładnie tak, jak dzieje się to faktycznie w naszej rzeczywistości. Grzegorz Kapla jest mistrzem w odrysowywaniu ludzkich charakterów i tu, w “Bezruchu”, pokazuje to w pełni.

“- (...) Na tym polega bycie policjantem - przyznała Olga ze spokojem, który zaskoczył ją samą.

- Na czym? Żeby ryzykować życiem dla jakiegoś szaleńca?

- Jeśli trzeba… jesteśmy po to, żeby iść tam, dokąd inni nie chcą.”

Jako seria “Bezruch” jest kontynuacją losów Olgi Suszczyńskiej, policjantki, która w swoim życiu straciła już kiedyś to, co najważniejsze. Jej losy w skrócie w każdym tomie są przypominane, dzięki czemu lektura chronologiczna serii nie jest absolutnie konieczna. W tym tomie życie Olgi, a może po prostu jej perspektywa patrzenia na świat, mocno się zmienia. Bohaterka wydaje się patrzeć na to, co ją czeka z nową nadzieją, mimo tego, że przecież otacza ją strach - o najbliższych, którzy tak jak ona cały czas narażeni są na kontakt z koronawirusem.

“Kiedyś płakała, słuchając piosenek Stachury. To był pierwszy raz, kiedy chciało jej się płakać podczas słuchania serwisu informacyjnego.”

Przy tomie piątym, czyli moją pierwszą stycznością z tą serią, byłam zachwycona, jak autor doskonale uchwycił perspektywę patrzenia na świat kobiety, przy tym tomie myślę, że to po prostu spojrzenie bardzo ludzkie - mądre, a równocześnie pełne potknięć, wad i błędów. Taka nasza natura, esencja, a dzięki ukazaniu jej w powieści z dystansu sami możemy oddzielić w swoim życiu to, co ważne i to, co tylko przeszkadza w tym, by żyć w pełni.

“Przecież jeśli słuchasz tego, co już wiesz, nie zmieniasz świata. Ale jeśli słuchasz czegoś, z czym się nie zgadzasz, jeśli nad tym myślisz, dyskutujesz, to możesz coś zmienić.”

“Bezruch” to powieść kryminalna, a ja prawie zapomniałam napisać o tym, co kryminał trzyma w formie - o intrydze! Dlaczego? Bo tutaj jest ona po prostu pretekstem do pokazania czytelnikowi, jak żyło się w tych późnych czasach PRL-u, jak wyglądała wtedy codzienność ludzi, którzy chcą być wolni - i z tym pragnieniem coś robią. Same śledztwo Olgi też jest raczej tłem, jednak jest to tło świetnie poprowadzone i angażujące. Ani na moment nie czułam się znudzona, a historia przeszłości, jaka zaprowadziła w 2020 Olgę do bunkra, pochłonęła mnie w pełni.

“Smutek to kopanie grobu dla własnego serca. Pożera czas. A mamy go niewiele.”

Ostatnim o czym muszę wspomnieć to miejsce. Pusta Warszawa, Warszawa pełna ludzi stojących po dwóch stronach barykady i… polskie góry, które są tutaj tym, czego wszyscy szukają - miejscem, w którym można poczuć się prawdziwie wolnym.

“Polska to rana, która pod tym naszym bandażem będzie ropieć całymi latami. Dziadkowie przywykli, rodzice przywykli, to i my byśmy przywykli…”

Choć była to moja czwarta styczność z Olgą Suszczyńską, to myślę, że to właśnie ta trafiła do mnie najlepiej - czułam dokładnie wszystkie jej emocje, wszystkie wątki wzbudzały we mnie równie duże zainteresowanie, mimo tego, że przecież wątków politycznych autor nie unika, co przeważnie w innych historiach raczej mnie nudzi… Tu daleko mi było do nudy, tu po prostu z każdym powrotem do przerwanej lektury potrzebowałam chwili, by ponownie znaleźć rytm poruszania się tej opowieści - tak jak przy pływaniu w naturalnym zbiorniku wodnym, gdzie trzeba wyczuć fale, żeby się nie męczyć.

Jestem pod dużym wrażeniem połączenia wątków i postaci historycznych w fikcyjną historię kryminalną, która tutaj jest czymś więcej - opowieścią o człowieku, jego nadziejach i lękach, które mimo zmiany ustrojów i sytuacji politycznych, jakoś nigdy się nie zmieniają. Polecam ją czytelnikom, dla których warstwa językowa, stylistyczna, jest równie ważna co warstwa fabularna.

“(...) szczęśliwy to kraj, który w drugim obiegu wydaje takie książki, bo to znaczy, że ludzie mają u nas prawdziwe pragnienia (...) wiedzy, mądrości, dobra.”

Moja ocena: 8/10

 

Recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Sonia Draga.

Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!

Czytaj więcej »

"Bezmiar" Grzegorz Kapla

Autor: Grzegorz Kapla

Tytuł: Bezmiar

Cykl: Olga Suszczyńska, tom 3

Data premiery: 19.11.2025

Wydawnictwo: Sonia Draga

Liczba stron: 456

Gatunek: powieść kryminalna

 

“Bezmiar” to trzecia powieść kryminalna z Olgą Suszczyńską w roli głównej (recenzje - klik!) napisana przez Grzegorza Kaplę. Po raz pierwszy na rynku pojawiała się w roku 2019 pod szyldem Wydawnictwa Burda, teraz, po sześciu latach od premiery, cały cykl wydawany jest ponownie - w ostatnich miesiącach Wydawnictwo Sonia Draga, które od 2023 roku wydaje książki autora, przygotowało nowe, zredagowane ponownie trzy pierwsze tomy serii, a czwarty zapowiedziany jest na styczeń 2026. Cykl na ten moment liczy pięć tomów, szósty jest w przygotowaniu.

Jednak Grzegorza Kapla nie tylko na polu literatury kryminalnej spełnia się literacko - tworzy też książki z literatury faktu, reportaże i książki podróżnicze. To autor, który ciągle jest w drodze, przemierzył ponad setkę krajów, ba! doświadczył ponad setkę krajów, bo jego podróże są bardzo świadome, nastawione na poznawanie świata, na chłonięcie innych kultur. I tę ciekawość świata, szukanie esencji tego, co w życiu faktycznie ważne, nawet w jego powieściach kryminalnych można świetnie wyczuć.

 

Przedwiośnie roku 2017, Warszawa. Szef Olgi Suszczyńskiej jest nadal w obowiązkach zawieszony, zresztą nie praca mu teraz w głowie, a walka z rakiem, który nie chce go opuścić. Olga zatem ma nowego przełożonego, który po jej spektakularnej pogoni przez Warszawę ściganego przez Interpol pedofila zaprasza do siebie na rozmowę. Jednak to nie o tym, jak sobie poradziła chce rozmawiać, a o powołanej komisji do spraw reprywatyzacji, przed którą zostanie wezwana. Dlaczego? Bo śledztwo, które kilka lat temu prowadziła, dotyczyło śmierci mężczyzny, który niewiele wcześniej stracił w warszawskiej kamienicy dom, a zginął na działkach w pożarze wraz z wnuczką... Olga jest zdziwiona, bo przecież zajmowała się tym dosłownie dwa dni, później zginęła jej córka. A co jeśli i jej śmierć nie była po prostu przypadkiem? Czy mogła się wiązać ze sprawą tego pożaru na działkach? Demony przeszłości wracają, a ona ciągle nie ma ramienia, na którym mogłaby się wesprzeć.. a może ma?

“Wiesz, trzeba żyć tak, jakby został ci tylko miesiąc. Nie marnuj czasu na niepotrzebne sprawy. Na smutek, żal i na stawianie na swoim. Na bezmyślne czynności, z których nie wynika nic dobrego ani dla ciebie, ale dla świata.”

Książka rozpisana jest na prolog, 46 rozdziałów i epilog. Rozdziały są różnej długości, część z nich dzielona jest na krótsze scenki, które, gdy akcja się zagęszcza, oddawane są z kilku perspektyw. Zresztą same rozdziały też ułożone są w porządku naprzemiennym - tu jednak zmienia się nie tylko perspektywa, ale też czas. Początkowo dzieli się on na “teraz” i kiedyś”, później, gdy “kiedyś” zostaje już opowiedziane, zostajemy w czasie mocniej ukorzenieni - wydarzenia przypisane są do dokładnych lat zdarzeń, poczynając od roku 1945 do roku 1968 kończąc. Każda zmiana czasu to inna historia, inne postacie, inna rzeczywistość, choć przecież świat cały czas ten sam.

Narracja powieści prowadzona jest w trzeciej osobie czasu przeszłego przez narratora refleksyjnego, który nie tylko dzieli się emocjami opisywanych postaci, ale też uniwersalnymi spostrzeżeniami, a to nadaje powieści lekko dygresyjny styl. Mam wrażenie, że jednak momentami balans pomiędzy fabułą a refleksjami (jakże celnymi zresztą!) zostaje zachwiany, przez co tracimy z oczu szkielet, jakim ma być kryminał, a staje się refleksją z dodatkiem kryminału. Są jednak też momenty, które to rozmycie celu wynagradzają - są takie sceny, w których puls skacze pod sufit, a lektura jest czystą przyjemnością. Sam język zresztą jest dla tego autora bardzo charakterystyczny - czuć w nim tę swobodę stylu, lekkość wypowiedzi, które może i czasami mają zmienimy szyk zdania, ale to działa na korzyść - oddaje coś na kształt strumienia świadomości, prądu zwyczajnych ludzkich myśli. Przekleństwa nie pojawiają się za często i mimo wszystko są wplecione w tekst bardzo naturalnie, tylko umacniają w przekonaniu, że postacie doskonale obrazują sposób myślenia zwyczajnego człowieka.

“Nie powinieneś był powiedzieć “kurwa”. Ale nie znalazłeś żadnego właściwego słowa. Trzydzieści tysięcy słów i ani jedno nie pasowało, żeby zatrzymać ją (...).”

Warto też zwrócić na zabieg, który w dalszych tomach autor będzie udoskonalał - ostatnie słowa rozdziału i pierwsze kolejnego brzmią bardzo podobnie - w tym tomie jeszcze nie dokładnie tak samo, ale już bazują na tym samym słowie, stwierdzeniu, związku frazeologicznym, co daje nie tylko niesamowity efekt, ale i zwraca uwagę na to, jak wiele w wydźwięku wypowiedzi zależy od kontekstu - to będzie mocniej widoczne w tomie piątym pt. “Bez przebaczenia”.

“Jesteśmy tylko epizodem w życiu książek.”

Cała historia mocno osadzona jest w polskiej polityce ostatniego wieku. Tym, co staje się kryminalnym szkieletem, jest wątek reprywatyzacji, jednak nie tylko ona zarysowuje się tu wyraźnie. W czasach przeszłych, tych powojennych, tych, w które przypisane są do danego roku, skupienie skierowane jest na wątek żydowski, dla którego rok 1968 jest rokiem granicznym. Jednak nie tylko o nim jest tu mowa - doświadczamy strajków studentów, demonstracji, walk z władzą, pełnych przemocy i łamania praw człowieka zatrzymań, a także kretów i donosicieli, którymi zapełniało się wtedy społeczeństwo. Polityka, czy ówczesna, czy współczesna jest źródłem konfliktów, źródłem zła, bagnem, w którym topią się zwyczajni ludzie, zwyczajne życia…

“(...) będzie umierać tutaj, w tym popieprzonym tłumie, który nie rozumie, że polityka to dno, że się w życiu liczy to, żeby kochać, i żeby ktoś ci przyniósł kawę do łóżka.”

A to tym zwyczajnym życiom się przyglądamy. Oldze teraz, wojskowemu na tajnej misji kiedyś, rodzinie żydowskiej w czasach powojennych. I choć najbardziej wyraźne jest to z perspektywy Olgi, to jednak każdy z nich mocno odczuwa rzeczywistość, pragnie bliskości i czułości, a dostaje szorstką obojętność świata w zamian. Każda z tej perspektywy ma w sobie coś, co sprawia, że jest niepowtarzalna, angażująca, a zarazem tak nam bliska - nawet kiedy doświadczamy historii wojskowego na Bliskim Wschodzie…

“Człowiek, gdyby wiedział, ile mu zostało czasu, nabrałby go przynajmniej rękami. Wycieknie, to wycieknie, ale zawsze na dnie coś tam jeszcze zostanie.”

To jednak Olga jest postacią serii, nic więc dziwnego, że to jej charakter oddany jest najuważniej. I znowu jest to zaczątek tego, co tak dobrze wyróżniało się w “Bez przebaczenia” - autor zdaje się dobrze rozumieć, jak myśli kobieta. Tu jednak zdarza mi się przekraczać granicę, choć może to moja osobista ocena, bo każda kobieta jednak myśli nieco inaczej… niemniej jednak wszystkie lęki i niepewności, niezdecydowanie czy upartość oddane są tak, jakie są faktycznie, bez ubarwiania, by stały się dla czytelnika bardziej atrakcyjne. To sprawia, że jest to historia przede wszystkim bardzo ludzka, w której najważniejsze jest to, co wiąże się z postaciami - ich emocje, ich bagaże doświadczeń, ich przemyślenia i refleksje.

“Język morza nie jest łatwy. Są w nim takie słowa jak pokora, szacunek. No i nawet strach.”

A co z samą intrygą kryminalną? Początkowo osadzona na trzech różnych wątkach, które z czasem powoli zaczynają nabierać pełnych kształtów. Czasami te kształty się rozmywają, czasami w ogóle intryga w natłoku emocji postaci i refleksji się gubi, jednak ostatecznie znajduje swoje zakończenie, które wyjaśnia wszystko, co do tej pory pozostawało niejasne. Jest zamknięcie i jest słowo na przyszłość… Żałuję jednak, że tym razem były momenty, w których myślałam: no dobra, historycznie jest to ciekawe, ale gdzie w tym wszystkim kryminał? Mimo to zaręczam, że kryminał jest, trzeba tylko poczekać, aż ponownie przedrze się przez mgłę historii, polityki, refleksji.

“(...) przez wybaczenie świat może być lepszy, a nie przez te zbrojenia dla pokoju.”

A może to wszystko zabieg specjalny? Bo tu wszystko nabiera tego tytułowego bezmiaru, jest nieskończone, czasami piękne, czasami napawające smutkiem czy lękiem? Bo bezmiaru jest sporo, tego emocjonalnego - lęku, niepewności, ale i odwrotnie: miłości i tej najbliższej z możliwych bliskości.

“Bezmiar jest zbyt wielki, żeby potrafił na niego patrzeć bez lęku.”

Jedno można Kapli przyznać - jego kryminały, cała seria z Olgą Suszczyńską (do której przezwiska Serbia zaczyna się już powoli przyzwyczajać) jest bardzo charakterystyczna, bardzo niepowtarzalna - myślę, że gdyby ktoś dał mi jej fragment do przeczytania bez zdradzania co to jest, rozpoznałabym od razu. Zarówno styl budowy zdań, wypowiedzi, jak i tematyka wyróżniają się na tle innych, dają wrażenie strumienia świadomości, uzewnętrzniania, które mimo tego, że osadzone w fikcji literackiej, jest bardzo bliskie naszej realności, naszemu człowieczeństwu, naszej emocjonalności. Mimo tego, że w “Bezmiarze” autor zdaje się czasami gubić balans, to jednak nie można odmówić mu ciekawej tematyki i dogłębnego zrozumienia motywacji i doświadczeń postaci - czy oddaje historię z perspektywy zranionej, poharatanej na duszy kobiety, czy operatora, którego żywiołem jest woda, czytelnik czuje każdego z nich całym sobą dokładnie takimi, jakimi są, bez przyciemniających obraz wyobrażeń i masek, które tak sami chętnie nakładamy na siebie na co dzień. Jest to książka dla tych czytelników skorych do refleksji, do zastanowienia nad światem i tym, co okazuje się ostatecznie ważne, spokojnych fabuł, których intryga może czasem pozostać w tle.

“(...) mury czy granice są istotne tylko dla tych, którzy w nie wierzą.”

Moja ocena: 7/10

 

Recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Sonia Draga.

Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!

Czytaj więcej »

"Bezwład" Grzegorz Kapla

Autor: Grzegorz Kapla

Tytuł: Bezwład

Cykl: Olga Suszczyńska, tom 2

Data premiery: 17.09.2025

Wydawnictwo: Sonia Draga

Liczba stron: 408

Gatunek: powieść kryminalna

 

Grzegorz Kapla to człowiek gotowy na to, by chłonąć świat. Od zawsze podróżuje, odwiedza przeróżne kraje, których na koncie ma już ponad setkę. Imał się różnych zawodów, jednak pisanie było z nim od dawna - pisał dla magazynów, pisał książki non-fiction ze swoich podróży, aż w końcu napisał też powieść kryminalną. Był to “Bezdech”, debiut beletrystyczny otwierający w 2018 roku serię z policjantką Olgą Suszczyńską. I Olga z nami została, choć na tom piąty pt. “Bez przebaczenia” przyszło kilka lat poczekać. To jednak on był pierwszym, jaki ukazał się w Wydawnictwie Sonia Draga (recenzja - klik!), po nim przyszła pora na powieść osobną pt. “Krwawa Toskania” (recenzja - klik!), a teraz, w roku 2025, seria z Olgą wraca do początków - w czerwcu po ponownej redakcji na rynku ukazał się “Bezdech”, teraz, we września tom drugi “Bezwład”. Książki, mimo przynależności do serii, można czytać oddzielnie.

 

Wigilia Bożego Narodzenia, Warszawa. Olga Suszczyńska siedzi sama w domu, pije i wspomina. Zanim jednak pod natłokiem myśli zrobi coś naprawdę głupiego, dzwoni jej telefon - to dyżurny. Prosi ją, by pojechała pod most Śląsko-Dąbrowski na Pradze, mimo że to nie jej rejon. Polecenie przyszło z góry, to dziwna zbrodnia, nieoczywista, a że Olga jest jedną z tych bez rodziny, to czy nie najlepiej zajmie się sprawą zmarłej kobiety w okresie świąt Bożego Narodzenia? Zatem jedzie, a to co na miejscu zastaje, faktycznie ją dziwi... piękna, elegancko ubrana kobieta, która zmarła dosłownie chwilę temu. Czy sama to sobie zrobiła, czy ktoś jej w tym pomógł? To jednak nie jedyna zagadka, z którą przyjdzie Oldze zmierzyć się w te święta. Jej przełożony wręczając jej prezent świąteczny, podsuwa też kilka zapisanych szyfrem kartek. Podobno prowadzą do skarbu, złota ukrytego w czasach PRL-u, które teraz umierający milicjant przekazał swojej córce. Co kryje się za tą zagadką, do czego ten trop poprowadzi? Czy w ogóle jeszcze istnieje to, do czego poprowadzić miał?

“W końcu chodzi o przestępstwo. Ale co to jest przestępstwo? To przekroczenie norm moralnych. A moralność jest przecież względna, bo jest kwestią umowy.”

Książka rozpisana jest na prolog, 38 rozdziałów i epilog. Rozdziały dzielone są na dwa czasy: teraz i wtedy. Teraz to okres pomiędzy Bożym Narodzeniem a świętem Trzech Króli, wtedy to koniec lat 50-tych XX wieku i później. Z początku przeważa część współczesna, z biegiem lektury jednak teraz i wtedy pisane są naprzemiennie. Styl powieści jest spokojny, jest w nim miejsce na to, co wokół - przede wszystkim czuć w nim wrażliwość na szeroko pojętą sztukę, muzykę, literaturę, jak i na drugiego człowieka. Sposób budowy zdań dopasowany jest do przekazu - jeśli coś ma wywrzeć wrażenie, pisane jest w zdaniach krótkich, esencjonalnych. Jeśli coś wymaga zrozumienia, zdania się wydłużają, robią się bardziej opisowe. Język jest plastyczny, jest środkiem przekazu tego, ku czemu autor chce zwrócić uwagę.

“To musi być przyjemne, kiedy się napisze książkę, nie sądzi pan? Kościoły znikają, ruiny znikają, a książka jednak zostaje.”

Bo choć historia oparta jest o dwie zagadki kryminalne, to tak naprawdę nie zajmują one za wiele miejsca w fabule. Na pewno sprawa współczesna, sprawa zmarłej kobiety zostaje gdzieś w tle, dopiero pod koniec powieści bierzemy się za jej wyjaśnianie. Ma to oczywiście swoje uzasadnienie w czasie fabularnym - w święta Olga niczego od nikogo się nie dowie… Druga zagadka jest nieco bardziej absorbująca, dlatego że wikła się w prywatny życie bohaterki. Pomaga jej w niej znajomy, który właśnie ją odwiedził, z którym Olga czuje się dobrze i blisko. Tylko czy ma jeszcze siłę i odwagę, by faktycznie się przed kimś odsłonić? Ta sprawa wydaje się powiązana z fragmentami z przeszłości. Te z początku są mocno zagmatwane, mocno polityczne, sama trochę gubiłam się w rozmowach postaci, nie umiałam się połapać jaki mają plan. Coś o napadach, coś o przykrywkach i tajnych akcjach… trochę to trwało zanim sytuacja się wyklarowała - wtedy polityka oddaje miejsce samej akcji, choć może raczej po prostu stoi z nią na równi, ale to wystarczy. Jest akcja, jest tajna misja, coś się dzieje. Tylko jak prowadzi to do skarbu? Ten wątek dodaje powieści nieco szpiegowskiego, lekko sensacyjnego dreszczyku, rozwiązanie zaskakuje. Zresztą zagadka współczesna też ma ciekawe zakończenie.

“Wszystko się pochrzaniło przez politykę. Zawsze jest przez politykę. Jednego dnia masz robić tak i tak, a drugiego okazuje się, że to, co było dobre, od teraz jest już złe.”

Tym jednak, co w powieści przoduje, jest po prostu postać Olgi. Kobiety poharatanej przez życie, która ten największy ból tłumi w sobie wódką. Olga nie jest rozważna, nie jest też maszyną do tropienia przestępców, dla niej sprawy kryminalne są po prostu tym, co trzyma ją w pionie, daje jej powód, by wstać z łóżka. Teraz jednak jest już na takim etapie, że chciała kogoś w swoim życiu mieć, kogoś, kto, kiedy trzeba, przytuli… ale czy ona sama jeszcze się do tego nadaje? Bardzo lubię kreację tej postaci, Grzegorz Kapla mocno skupia się na jej emocjach, które są trudne, bolesne, ale tak bardzo ludzkie, tak bardzo kobiece. To jedna z najbardziej wiarygodnych postaci kobiecych wykreowana przez mężczyznę, co po raz kolejny mnie zaskoczyło.

“- O czym myślisz? - zapytał i otoczył ją ramieniem.

Nie zaprotestowała, ale odruchowo skuliła się w sobie i natychmiast zrozumiała, że to poczuł. Nie wiedziała, dlaczego to zrobiła. Przecież chciała tego ramienia. Wręcz pragnęła. Pomyślała, że jeśli wciąż dostajesz po grzbiecie, to kulisz się nawet, jeśli ktoś chce ci opatrzyć rany.”

Emocje głównej bohaterki, w ogóle każdego, kto się w tym tomie pojawia, podkreślane są przez czas, w jakim rozgrywa się akcja. Czas Bożego Narodzenia, czas rodzinny, kiedy wszyscy mają wolne od pracy, skupiają się na prywatności. Czas dla samotnych trudny, czas, kiedy nawet wielkie miasta mogą wydawać się wyludnione. I tymi pustymi, płaczącymi deszczem (polska zima...) ulicami przechadza się Olga szukając rozwiązania zagadek i samej siebie…

“A może nawet padało, bo kiedy stanęła przed nim, pomyślałam, że nawet kamień płacze, taki mokry. A ona nie potrafi. I już nigdy nie będzie umiała. Że taka właśnie jest cena. Nie zapominasz. Czas nie leczy z takich spraw. Po prostu twardniejesz w tych miejscach, które są potrzebne, żeby się przytulać. Po prostu już nie pragniesz.”

“Bezwład” to tak naprawdę powieść trudna do jednoznacznego określenia. Choć oparta jest o aż dwie zagadki kryminalne, to nie jest typowym kryminałem. Autor miesza w jednej opowieści wielką politykę i małego człowieka, emocje po stracie i ból dalszego istnienia, kiedy wydaje się, że świat się zatrzymał. To powieść poruszająca, ale przez zagmatwany początek jednak lekko nierówna, choć myślę, że dalsza część ten niełatwy start wynagradza. Na pewno jest to coś dla czytelników, którzy nie boją się sięgać po powieści niestandardowe pod kątem fabuły i stylistyki, dla których uważność bycia i odczuwanie świata jest ważnym punktem codzienności.

“Człowiek powinien godnie iść, wiesz? Nawet jeśli godność jest wszystko, co posiada.”

Moja ocena: 7/10

 

Recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Sonia Draga.

Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!

Czytaj więcej »

"Bez przebaczenia" Grzegorz Kapla - recenzja patronacka

Autor: Grzegorz Kapla

Tytuł: Bez przebaczenia

Cykl: Olga Suszczyńska, tom 5

Data premiery: 17.05.2023

Wydawnictwo: Sonia Draga

Liczba stron: 348

Gatunek: kryminał / thriller polityczny

 

Grzegorz Kapla w 2018 roku pojawił się na rynku powieści kryminalnej ze swoim debiutem „Bezład”, pierwszym tomem z policjantką Olgą Suszczyńską zwaną Serbią. Jednak nie było to jego pierwsze dokonanie z piórem w formie literackiej - autor od dawna wiąże swoje życie zawodowe z pisaniem, poza kryminałami głównie są to artykuły do gazet, reportaże i książki podróżnicze, których wydał sporą ilość, a i zdobył za nie kilka nagród. Z wykształcenia literaturoznawca, z zawodu dziennikarz, reportażysta, podróżnik. Cieszy się z życia, na które zarabiać może pisaniem, gdyż nie trzyma go to w jednym miejscu – może podróżować i poznawać nowe światy. Z opisów i naszego spotkania na Międzynarodowych Targach Książki w Warszawie mogę powiedzieć, że jest to człowiek wolny, czuć, że żyje tak jak chce i posiada prawdziwą, ogromną wiedzę na tematy wszelakie, przez co rozmowa z nim jest bardzo zajmująca i wartościowa.

Cykl o Oldze Suszczyńskiej pierwotnie zapowiadany był jako trylogia, która wydana została w latach 2018-2019. Dwa lata później ukazał się również tom czwarty pt. „Bezruch”, kolejne dwa lata i po zmianie wydawnictwa przyszedł tom piąty „Bez przebaczenia”. Serii jednak nie trzeba czytać w kolejności chronologicznej – sama zaczęłam od tomu piątego....

 

Fabuła toczy się w 2022 roku, chwilę po wybuchu wojny w Ukrainie. Po przemówieniu prezydenta USA Joe Bidena w Warszawie dochodzi do dziwnego morderstwa – biznesmen Piotr Pawłowski został zabity... długopisem. Ktoś napadł go w drodze do domu, w cichej warszawskiej uliczce. Świadków brak, brak też śladów by było to napad rabunkowy, zresztą narzędzie zbrodni to ewidentnie wyklucza – by dokonać takiego morderstwa trzeba być na to odpowiednio przygotowanym. Do sprawy zaangażowana zostaje podkomisarz Olga Suszczyńska wraz z partnerem śledczym Kosińskim jako ekspertka od spraw powiązanych z polityką – zachodzi podejrzenie, że ta właśnie taka jest, zamordowany był jednym z właścicieli firmy, która odpowiadała za pośrednika w sprzedaży programu szpiegowskiego Pegasus. Ciężko jednak jest im ruszyć z miejsca, kiedy do dyspozycji mają ta mało topów.... Kiedy pojawia się drugie ciało ich hipoteza się uwiarygadnia, Olga jednak musi podzielić czas pomiędzy sprawę a życie rodzinne - wychowuje córkę, zaraz ukazuje się, że musi też pilnie jechać do Wrocławia... Czy mimo takiego natężenia spraw osobistych uda jej się rozwikłać zagadkę morderstw, zanim padnie kolejna ofiara? Czy faktycznie punktem zapalnym jest Pegasus i afera podsłuchowa z nim związana? Kto miał motyw? Na tyle poważny, by zabić?

 

Książka składa się z prologu, 34 rozdziałów i epilogu. Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie czasu przeszłego z punktu widzenia kilku postaci – przede wszystkim podąża za Olgą, ale i jej parterem Kosińskim, jak i kilkami innymi mężczyznami uwikłanymi w sprawę morderstwa. Rozdziały są w miarę krótkie, podzielone przeważnie na kilka scenek, przez co książkę czyta się wygodnie. Tym, co ją w budowie odróżnia, to że ostatnie i pierwsze zdanie rozdziałów są takie same – tak jak się kończy jeden rozdział, tak zaczyna się kolejny, z tym że to samo zdanie jest komentarzem w całkiem innej sytuacji. To świetny zabieg, który sprawia, że na to samo stwierdzanie można spojrzeć z dwóch różnych punktów widzenia. Bardzo mi się to podobało. Styl powieści jest prosty, sprawny, zdania krótkie, język surowy, niepozbawiony przekleństw, a jednak odpowiedni dla tego typu kryminału – wszystko tu do siebie pasuje, wszystko się ładnie językowo zgrywa. Mimo tej prostoty, czuć jakąś głębię, w prostych słowach czytamy o czymś naprawdę istotnym.

„Szkoda, że serca nie da się sformowatować jak twardy dysk.”

Bo mimo że jest to kryminał, oto autor zdołał zawrzeć w nim wiele ciekawych spostrzeżeń na temat życia codziennego, zwyczajnego. Bohaterowie, prócz zagadki morderstwa, borykają się ze zwykłymi, dobrze wszystkim znanymi problemami, a w krótkich zdaniach wyłapują esencję – autor ewidentnie jest naprawdę dobrym obserwatorem codzienności, jest bardzo przenikliwy, a swoje spostrzeżenia przekazuje czytelnikowi najprościej jak to jest możliwe, najczęściej w myślach postaci lub dialogach, których w książce jest sporo.

„(...) no tak, jak mógł zapomnieć? To przez ten covid, co te wirusy robią z człowiekiem. Przypomniał sobie, czytał na ten temat, że wirusy są zbrojnym ramieniem ewolucji, że zmieniają nasze DNA. Czyżby następne pokolenia miały być pozbawiane powonienia i pamięci?”

Kolejnym, co mnie zaskoczyło i co muszę uznać za duży plus powieści, to jej bliskość do naszej realności. Mamy tu dokładnie te same nazwiska z polityki, te same afery. Mamy covid i wojnę w Ukrainie, która poprzez postać opiekunki do dziecka, Nadii, którą Olga zatrudnia, jest bardzo bliska i istotna w tej powieści. Covid podobnie, ojciec dziecka Olgi boryka się z następstwami choroby, co jest dobrym punktem do kolejnych kilku trafnych refleksji. Chyba nie czytałam jeszcze książki, która mimo iż jego gatunkiem fikcyjnym, to jednak jej tło jest tak bliskie naszej faktycznie realności. Oczywiście rozpatruję to w gatunku współczesnego kryminału, nie powieści historycznej 😉

„- Serbia? Co za dziwne przezwisko. (...) Że taka uciśniona jak kobiety w więzieniu na Pawiaku?

- A nie. Powiem pani, że nie. W przestępczej gwarze oznacza to po prostu kogoś, kto nie jest z miasta. Po cywilnemu to by było ‘słoik’.

- Aaaa... (...) Kolejna ambitna dziewczyna z prowincji, bez męża, bez dzieci, z psem i kubkiem latte na sojowym?

- Nie. Ona akurat ma dziecko. I pije chyba ze zwykłym mlekiem.”

Bardzo ludzkie są też postacie. Przede wszystkim oczywiście Olga, która boryka się nie tylko z trudną sprawą, ale i zagmatwaniem w swoim życiu prywatnym. Wiele tu o jej wyborach miłosnych, partnerskich, wiele przemyśleń o codzienności i potrzebie poczucia bycia kochanym i bezpieczeństwa. Tym co spędza Oldze sen z powiek, to też macierzyństwo, to, jak jej własny świat zderza się z oczekiwaniami społeczeństwa – czy Olga jest złą matką przez to, że ciągle nie ma jej w domu? Temat wychowania córki, tego macierzyństwa, relacji matki z córką jest mocno obecny, co wzbudza podziw, biorąc pod uwagę to, że przecież postać kobieca zbudowana przez mężczyznę.

„Minęły się w drzwiach. Całus dla małej i wyrzuty sumienia, że nie dała jej ani taty, ani nie daje jej czasu, ani nie umie je chronić przed wojną. Pewnego dnia dziewczynka powie ‘mamo’ do Nastii i Olga nie będzie mogła nic z tym zrobić.”

A jak z tą intrygą kryminalną? Nie da się ukryć, jest mocno polityczna, z początku trochę mniej, im dalej, tym bardziej. Jestem pewna, że tu znowu autor wykazał się dokładnością, pewnie też i ta część zbudowana jest na historii prawdziwej bądź prawdziwej po części. Dla mnie jednak watek polityczny nie był tym, co w książce zachwyciło mnie najmocniej, ale z pewnością warto zaznaczyć, że mimo iż tego typu wątków raczej nie lubię, to przy książce Kapli bawiłam się dobrze i doceniam zawiłość tej intrygi. Mam jednak świadomość, że ci, który lubią takie wątki, na pewno docenią książkę jeszcze mocniej. Tempo akcji nie jest bardzo dynamiczne, choć dzieje się w niej dużo, jest na tyle dobrze wyważone, by zaciekawić zagadką, ale i zmieścić w książce coś więcej niż tylko intrygą kryminalną.

„Kiedyś, w tamtych czasach, kiedy zrobili to zdjęcie, ludzie jakoś bardziej trzymali się razem. Dzwonili do siebie, wpadali, kiedy byli w mieście.”

Podsumowując, „Bez przebaczenia” pozytywnie mnie zaskoczyło. Po pierwsze, sięgnęłam po książkę z wątkami politycznymi, za którymi nie przepadam, a jednak zdołałam się wkręcić w historię tak, że musiałam poznać jej zakończenie. Bardzo podoba mi się prosty styl autora, którym potrafi przekazać więcej, niż inni w mocno rozłożystych zdaniach, jak i bliskość realiów książki do tych naszych, aktualnych, bliskość problemów z jakimi borykają się bohaterowie. To taka ludzka, realna historia osnuta w zagmatwaną polityczną intrygę kryminalną.

 

Moja ocena: 7/10

 

Recenzja powstała we współpracy patronackiej z Wydawnictwem Sonia Draga.

Dostępna jest też w abonamencie 

Dodaj na półkę - klik!

Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!

Czytaj więcej »

"Bez przebaczenia" Grzegorz Kapla - zapowiedź patronacka

Trzecia kryminalna zapowiedź w ciągu trzech dni? A jakże! Zapowiadałam, że w maju będzie się dużo działo! Już w nadchodzącą środę, dokładnie 17 maja, na naszym rynku ukaże się nowa książki Grzegorza Kapli pt. "Bez przebaczenia". A Kryminał na talerzu ma tę przyjemność objąć ją swoją opieką patronacką!

Podkomisarz Olga Suszczyńska, wśród policjantów znana jako Serbia, prowadzi sprawę zabójstwa Piotra Pawłowskiego, przedstawiciela firmy pośredniczącej w zakupie Pegasusa. Już pierwsze oględziny potwierdzają, że to robota zawodowca. Niewykluczone, że sprawa ma podłoże polityczne. Przełożony ma do Olgi całkowite zaufanie, ale pogubiona życiowo Serbia boryka się z własnymi problemami. Kiedy ginie kolejna powiązana z Pegasusem osoba, śledztwo nabiera tempa. Pojawia się jeszcze jeden trop, do którego kluczem jest kultowa zapalniczka z nietypowym grawerem. Olga musi ostrzec potencjalne ofiary, nie wie jednak, że sama będzie musiała walczyć o życie.

Program Pegasus, brudna polityka i morderstwa na zlecenie od ludzi przy władzy z początku nie brzmią jak moje ulubione wątki kryminalne. A jednak ta książka ma w sobie coś dziwnie zajmującego, że nawet mnie zdołała do siebie przekonać tak bardzo, że zdecydowałam się jej patronować! Zagmatwane śledztwo, wciągająca zagadka i osnute mgiełką tajemnicy postacie wraz z nieszablonową, absorbującą główną bohaterką zapewniają lekturę, od której trudno się oderwać!

"Bez przebaczenia" to piąty tom serii o podkomisarz Oldze Suszczyńskiej, jednak spokojnie można go traktować jak powieść osobną.  Już dzisiaj możecie zapoznać się z jego fragmentem o tu - klik!

Autor: Grzegorz Kapla

Tytuł: Bez przebaczenia

Cykl: podkomisarz Olga Suszczyńska, tom 5

Data premiery: 17.05.2023

Wydawnictwo: Sonia Draga

Liczba stron: 348

Gatunek: kryminał / thriller polityczny

Książka dostępna jest już w przedsprzedaży. 

Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!

Czytaj więcej »