"Szczęśliwego nowego roku" Malin Stehn - recenzja patronacka

Autor: Malin Stehn

Tytuł: Szczęśliwego nowego roku

Tłumaczenie: Robert Kędzierski

Data premiery: 30.11.2022

Wydawnictwo: Sonia Draga

Liczba stron: 424

Gatunek: thriller psychologiczny

 

W kontekście kryminalnej literatury skandynawskiej pierwszym o przychodzi na myśl są kryminały, w których mrok i wynaturzenie wysuwają się na plan pierwszy. Malin Stehn w swoim debiucie dla dorosłego czytelnika postawiła na całkiem coś innego – w jej książce nie znajdziemy przerażających obrazów, a zagadkowe zachowania bohaterów i skompilowane relacje rodzinne, partnerskie i przyjacielskie. Książka reklamowana jest jako thriller, trzeba jednak na wstępie zaznaczyć, że nie chodzi w niej o wszechogarniające napięcie, a raczej o dramat rodzinny i przyjrzenie się bohaterom pod względem psychologicznym.

Malin Stehn pisze książki od lat, jednak przed „Szczęśliwego nowego roku” jej odbiorcami były dzieci. Debiut dla dorosłego czytelnika został przyjęty ciepło, prawa do publikacji sprzedano już w kilkunastu krajach, a autorka na przyszły rok szykuje kolejny thriller.

„Wiem, że kalendarz to ludzi wynalazek i że nowy dzień nie różni się od tego, który dopiero co pozostawiliśmy za sobą. Ale może ta symbolika – nowy rok i nowe możliwości – tym razem będzie pomocna. Może uda nam się ją wykorzystać, by odnaleźć się na nowo.”

Fabuła „Szczęśliwego nowego roku” rozpoczyna się w noc sylwestrową z 2018 na 2019 rok. Nina i Fredrik wraz z dwójką synów wybierają się na imprezę do przyjaciół Niny, z którymi od lat świętują wszystkie ważne święta. Nina bardzo martwi się jednak o nastoletnią córkę, która wraz ze swoją przyjaciółką Jennifer po raz pierwszy same zostają w tę noc, a ponadto organizują w ich domu w Malmö Sylwester dla znajomych. Jednak chwilę po przekroczeniu domu Lollo, Nina się odpręża i spędza przyjemnie czas z przyjaciółmi. Liczy, że w nowym roku wraz z Fredrikiem odbudują swoją wieź, zaczną wszystko od nowa. Fredrik jednak nie pała entuzjazmem, szybko też chce wracać do domu. W Nowy Rok, po odespaniu Sylwestra, okazuje się, że Jennifer, córka Lollo, nie wróciła do domu. Córka Niny, Smilla, twierdzi, że dziewczyna wyszła z imprezy od razu po północy. Gdzie więc się podziała? Obydwie rodziny są mocno zaniepokojone, sprawa zostaje zgłoszona na policję. Co stało się tej nocy, że Jennifer zniknęła? I czy naprawdę coś wspólnego może mieć z tym Fredrik, który od Sylwestra zachowuje się naprawdę dziwnie?

„Człowiek przecież cały czas czyta o takich strasznych rzeczach. O dziewczynach, które zaginęły, zostały zamordowane albo zgwałcone. Ale do tej pory zawsze przypominało to sceny z filmu. A teraz, kiedy chodzi o kogoś, kogo się zna… znało… robi się naprawdę strasznie.”

Książka składa się z 76 rozdziałów rozdzielonych na 8 części: pierwsze sześć to każdy kolejny dzień poczynając od Sylwestra, dwie ostatnie przedstawiają wydarzenia z kwietnia i maja 2019 roku. Rozdziały rozpisane są na trójkę postaci: Fredrika, Ninę i Lollo, wydarzenia przedstawione są naprzemiennie z ich perspektywy w pierwszej osobie czasu teraźniejszego. Pomiędzy wydarzeniami aktualnymi jest też kilka krótkich retrospekcji z lat wcześniejszych. Książka pisana jest przyjemnym stylem, skupia się na oddaniu emocji postaci.

„To fascynujące, że ludzie potrafią tak długo siedzieć w jednym miejscu, gadać absolutnie o niczym i równocześnie sprawiać wrażenie, jakby się dobrze bawili. Przyglądam się siedzącym przy wielkim stole w jadalni i nie widzę ani jednej osoby prócz mnie, która by się tutaj nudziła.”

Bo to właśnie emocje postaci są tu najważniejsze. Mamy trzy przyjaciółki z czasów szkolnych, które znają się dobrze od dwudziestu lat. No, dobrze to znały się w czasach studenckich, teraz utrzymują dosyć powierzchowne relacje, raczej z przyzwyczajenia niż potrzeby, gdyż każda zajęta jest własną rodziną. Lollo i Nina grają tu pierwsze skrzypce. Lollo to matka zaginionej Jennifer, która do tej pory żyła bardzo wygodnie, większą uwagę przywiązując do psa niż do swojej córki. Kiedy Jennifer znika, kobieta orientuje się, że chyba nie była dobrą matką, jej córka miała przed nią sekrety takie, które przyprawiają ją o zawrót głowy… Kobieta nie tylko pogrąża się w rozpaczy, niepewności co do losu jej jedynej córki, ale i jest przerażona, że nie wykorzystała czasu, który mogła z nią spędzić jako matka, tak jak powinna. Czy jej szansa na bycie dobrą matką właśnie przepadła? Dlaczego nie była dobrą matką wtedy, kiedy powinna?

„(…) nie jestem zainteresowana wywnętrzaniem się w mediach społecznościowych. W przeciwieństwie do Lollo. Ona tak stylizuje całe swoje życie, by ładnie wyglądało na Instagramie, i chyba naprawdę myśli, że aktualizacje statusu na profilach odzwierciedlają rzeczywistość. Lollo wydaje się nie rozumieć, że ludzie wolą nie pisać o kłótniach w rodzinie, o problemach z alkoholem, chorobach psychicznych i ogólnie o chandrze. Sama miała kiedyś plan, żeby założyć antykonto, na którym będę pisać tylko o trudnych rzeczach. Projekt jednak upadł, ze względu na obawy, że nikt nie zrozumiałby ironii.”

Nina z kolei boryka się z problemem osamotnienia w związku. Fredrik odsuwa się od niej coraz bardziej, a po wydarzeniach z nocy sylwestrowej dzieje się z nim coś naprawdę niedobrego. Nina więc zostaje z problemami rodziny sama – ma pod opieką trójkę dzieci, mocno przestraszoną zniknięciem przyjaciółki córkę, pracę, rachunki do zapłaty i męża, który chyba na coś zachorował. Dodatkowo oczywiście też martwi się o Jennifer i współczuje Lollo, jednak jest to sytuacja, w której po prostu nie wie jak się zachować. Najmocniej jednak uderzyła mnie tu jej relacja z mężem, jej zagubienie, gdy Fredrik w ogóle nie chce z nią porozmawiać, twierdzi, że wszystko jest okey, a przecież Nina widzi, że wcale nie, coś się dzieje i jest coraz gorzej. To trudna sytuacja, z którą ciężko poradzić sobie mając na głowie codzienne obowiązki. Bezradność Niny jest dla czytelnika mocno odczuwalna i bardzo przejmująca.

„Cecilia, moja koleżanka z pracy, mówiła kiedyś, że choroby związane ze stresem uderzają w bliskich równie mocno, jak w samego chorego. Wtedy właściwie tego nie zrozumiałam, ale teraz zaczynam się domyślać, o co jej chodziło. Jakie to trudne nie móc liczyć na swojego partnera, nie wiedzieć, ile można od niego wymagać.”

Postać Fredrika za to jest tutaj tą, która wzbudza największy niepokój, skrywa jakąś mroczną tajemnicę, która zjada go od środka. Co on takiego zrobił, że teraz poczucie winy przygniata go do ziemi? Czytelnik obserwuje jak mężczyzna kluczy, gdzieś się wymyka, kłamie, oszukuje i pogrąża w coraz większej apatii. Co spowodowało ten stan? No cóż, po drodze rodzi się kilka hipotez, jednak czy naprawdę pasują do takiego normalnego faceta, nauczyciela, który nigdy nie przejawiał jakichś dziwnych zachowań?

„Według mnie ta przesadna wiara w życie we dwoje jako rozwiązanie wszystkich problemów powinna doprowadzić do wzrostu liczby przygnębionych ludzi. Bo nie wszyscy znajdują tę właściwą lub tego właściwego, bez względu na to, jak bardzo się starają. A my, ludzie, którzy sądzą, że znaleźli odpowiedniego partnera – skąd mamy mieć pewność, że się nie pomyliliśmy?”

Cała historia toczy się dosyć spokojnie, skupiamy się na obserwowaniu postaci, ich emocji, niepewności i strachu. Nie doświadczymy tu więc typowego dla thrillera napięcia, stąd bardziej odpowiednie wydaje się tu określenie filmowe: dramat rodzinny.

„Żyjemy w dziwnych czasach. Miasto na dywanie jest już dawno miastem, w którym hula wiatr. Już nikt nie jeździ samochodzikami po szarych dróżkach, nie parkuje pod sklepem, ani nie ściga kogoś wozem policyjnym. Dzieci się już nie bawią. Grają.”

Na koniec wspomnę jeszcze o miejscu zdarzenia, gdyż dla polskiego czytelnika szwedzka zima, to jednak coś, z czym nie mamy do czynienia w literaturze na co dzień. A tu przejeżdżamy przez zaśnieżone Malmö, przechodzimy wąskimi uliczkami na osiedlu domków, a i z drugiej strony czujemy spokój mieszkania na jego obrzeżach. Na chwilę pojawia się też ten okładkowy domek, który położony jest nad wodą, domek letniskowy rodziny Lollo. W tle historii wspomniane jest też kilka problemów społecznych, z którymi boryka się Szwecja – np. problem z akceptacją napływających ciągle imigrantów.

 

Podsumowując, sięgając po „Szczęśliwego nowego roku” raczej nie polecam nastawiać się na typowy thriller, bo to może rozczarować. To spokojnie poprowadzony dramat rodziny skupiony wokół zaginięcia nastolatki, w którym to psychologiczne aspekty, dobre przedstawienie stanów emocjonalnych postaci odgrywa pierwszą rolę. To satysfakcjonujący debiut, a i dobra lektura na czas zimowy, która z pewnością zmusi do kilku refleksji. Jestem ciekawa co autorka zaprezentuje nam w roku 2023.

 

Moja ocena: 7/10

 

Recenzja powstała we współpracy patronackiej z Wydawnictwem Sonia Draga.

Książka dostępna jest też w abonamencie 

Dodaj na półkę - klik!

Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!

Czytaj więcej »

"Zagubiony" Simon Beckett

Autor: Simon Beckett

Tytuł: Zagubiony

Cykl: Jonah Colley, tom 1

Tłumaczenie: Bartłomiej Nawrocki

Data premiery: 12.10.2022

Wydawnictwo: Czarna Owca

Liczba stron: 384

Gatunek: thriller / kryminał

 

Simon Beckett to jeden z najbardziej popularnych brytyjskich autorów literatury kryminalnej. Sławę międzynarodową przyniosła mu seria thrillerów medycznych z antropologiem sądowym Davidem Hunterem, której tom pierwszy „Chemia śmierci” ukazał się w 2006 roku (w Polsce rok później). Tłumaczona na prawie 30 języków, przyniosła mu kilka poważnych nagród literackich i sporo nominacji oraz liczbę ponad 10 milionów sprzedanych egzemplarzy. Latem 2021 autor zaprezentował swoim czytelnikom pierwszy tom nowej serii – z policjantem Jonah Colleyem, której tom pierwszy nosi tytuł „Zagubiony”. Fani twórczości autora mówią, że jest równie dobra co ta z Hunterem.

 

Jonah Colley to policjant, którego życie prywatne rozsypało się dziesięć lat temu – jego syn zaginął, rozstał się z żoną i stracił kontakt z najlepszym przyjacielem. Teraz niespodziewanie ten przyjaciel do niego dzwoni. I prosi, by Johan zjawił się w starym magazynie na Nabrzeżu Rzeźników równo o północy. Brzmi strasznie, mówi, że wszystko pomieszał i tylko Jonahowi może ufać. Zatem Jonah wbrew zdrowemu rozsądkowi jedzie. Nabrzeże jest puste, Gavina nigdzie nie widać. Jonah dzwoni na jego numer i słyszy dźwięk telefonu, który prowadzi go do jednego z najbardziej oddalonych magazynów… W środku znajduje ciało przyjaciela, ale nie to jest najbardziej przerażające - zaraz obok leżą trzy inne ciała ściśle opakowane w folię… Gdy Jonah rozrywa jedną z nich, odkrywa, że zapakowana w nią jest młoda dziewczyna, która jeszcze nadal żyje. Kto mógł zrobić coś takiego? I jak z tym wiąże się Gavin, który ewidentnie w to miejsce chciał go sprowadzić? I dlaczego to właśnie Jonah miał się tam zjawić? O co w tym wszystkim chodzi?!

 

Książka składa się z 36 rozdziałów opisanych z perspektywy Jonaha w narracji trzecioosobowej czasu przeszłego. Wydarzenia współczesne przeplatają się z retrospekcjami sprzed 10 lat, kiedy to życie Jonaha tak brutalnie się załamało. Styl powieści jest przyjemny, prosty, czuć lekkość pióra autora, który umiejętnie buduje napięcie, a jednocześnie z uwagą przygląda się motywacjom swoich postaci. Książkę od samego początku czyta się naprawdę wyśmienicie!

„Walka toczy się tutaj. – Sunni popukała palcami w skroń Jonaha, kiedy ten usiadł na leżance. – Ból to tylko sposób, w który twoje ciało mówi ci, że coś jest nie tak. Liczy się to, jak sobie z nim poradzisz.”

Kreacja głównego bohatera z pewnością zasługuje na uznanie. Jonah to człowiek mocno poturbowany przez życie, który ostatnie dziesięć lat spędza w niejakim zawieszeniu, podświadomie karząc się samotnością za to, co stało się z jego synem. Bo przecież jeszcze niedawno miał wszystko – pracę, dom, żonę i szczęśliwe dziecko i choć nie było to życie usłane różami, to jednak było takie, jakie być powinno. Jedna chwila wszystko to zerwała, zmieniła bieg życia ich wszystkich. I choć Jonah wie, że jego synek z pewnością stracił wtedy życie, to jednak podświadomie gdzieś tli się ciągle nadzieja – skoro nie ma ciała, to jeszcze może nie wszystko stracone? I tak od dziesięciu lat Jonah egzystuje, skupiając się przede wszystkim na pracy w wydziale antyterrorystycznym. Mimo tych trudnych doświadczeń mężczyzna pozostał dobrym i uczciwym człowiekiem, dlatego kiedy ma wybrać pomiędzy tym, co jako obywatel i policjant powinien, a tym, co w jego ocenie będzie dobre dla jeszcze niedawno mu bliskich, najczęściej decyduje się na to drugie. Wie jak działa policja, wie, że nie pozwolą mu być częścią śledztwa, a on nie może do tego dopuścić – zatem węszy prywatnie, co często przynosi niestety odwrotny skutek do zamierzonego i pakuje go w kłopoty. A jednak przedstawiony jest tak ludzko, tak zrozumiale, że czytelnik nie ma problemu z jego czasem naiwnymi decyzjami, a wręcz przeciwnie – szybko pojawia się sympatia i współczucie.

„Czasami życie się jebie i nic nie możesz z tym zrobić. Niektórych rzeczy nie przewidzisz, więc musisz przestać się tym zadręczać.”

Intryga kryminalna to drugi punkt zasługujący na uwagę. Poprowadzona naprawdę sprawnie, fabuła toczy się szybko i jest pełna zaskoczeń – punkty zawieszenia, zaskoczenia i zwrotów akcji rozlokowane są perfekcyjnie, przez co czytelnik cały czas utrzymany jest w poczuciu wysokiego napięcia, ciekawości do czego ta zagadka prowadzi. Mylne tropy, dziwne zachowania, sprzeczne opinie – to powoduje w głowie czytelnika mętlik, przez co tym mocniej chce się przekonać, jak to wszystko się skończy. Akcja toczy się dynamicznie, na miarę amerykańskich thrillerów, jednak jej prawdopodobność, realność wydaje się bardziej wyważona, przez co czytelnik w czasie lektury nie neguje kolejnych wydarzeń.

 

Mimo, że książka to przede wszystkim thriller nastawiony na rozrywkę, dostarczający dużo emocji, trzymający mocno w napięciu, to jednak temat poruszany przez postać głównego bohatera nadaje lekturze pewnej głębi – obserwujemy cierpiącego rodzica, który, mimo że od utraty dziecka minęło już wiele lat, nie mając dowodów, czegoś co jednoznacznie pozwoliłoby mu zamknąć temat, ukoić tę tlącą się cały czas niepewność, nie potrafi się z tym pogodzić i zacząć żyć dalej. Czy to wyrzuty sumienia trzymają go w miejscu? W końcu jego była żona ma nową rodzinę, dwójkę dzieci, więc ewidentnie ruszyła na przód. Jonah nie, on stoi w miejscu. Spotkania grupy wsparcia pomogły mu żyć dalej, ale bez zamknięcia tematu, bez dowodów w sprawie mężczyzna nie jest w stanie pogodzić się z tym co się stało. Bo przecież niepewność jest gorsza od najbrutalniejszej prawdy… Mimo że przecież jest to historia fikcyjna, to przypomina nam, jak kruche jest to wszystko co mamy, jak jeden moment, dosłownie chwila zapomnienia, może sprawić, że stracimy to, co tak cenne na zawsze.

„(…) zaakceptować nie oznacza zignorować. Ani zapomnieć. (…) Dopóki jesteśmy na tym świecie, mamy obowiązek żyć dalej.”

„Zagubiony” to było moje pierwsze spotkanie z piórem Becketta. I przyznaję, faktycznie autor ma to coś, co przyciąga czytelnika. Choć sama raczej preferuję thrillery psychologiczne od typowych thrillerów nastawionych na akcję, to tu znalazłam wystarczające skupienie na motywach postaci, by czuć się lekturą usatysfakcjonowana. Sama jestem też zaskoczona jak mocno polubiłam postać Jonaha, mimo że przecież w książce często podejmuje dosyć głupie decyzje – jednak rozumiemy dlaczego to robi, a to w mojej ocenie jest najważniejsze. To była dobra lektura, która zaciekawiła mnie tak mocno, że ciężko było mi się od niej oderwać. Z chęcią też sięgnę po tom drugi i mam nadzieję, że autor nie da nam długo na niego czekać!

 

Moja ocena: 7,5/10

 

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Czarna Owca.

Książka dostępna jest też w abonamencie 

Dodaj na półkę - klik!

Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!

Czytaj więcej »

Book tour ze "Śmiercią drugą"!

Kiedy na blogu zagościły już recenzje wszystkich tomów serii o Tomaszu Winklerze, w końcu nadeszła pora na book tour z tytułem, od którego ja zaczynałam się z nią zapoznawać. Tak, tak, zaczęłam od końca, od tomu najnowszego, udowadniając, że książki bez obaw można czytać niezależnie od pozostałych i mam nadzieję, że w ten sam sposób zarazę i Was miłością do tej serii. Bo jest naprawdę warta uwagi! To nie tylko świetne kryminały, których akcja ze strony na stronę coraz mocniej przyspiesza, ale i popis umiejętności językowych Dębskich - ich dialogi, komentarze narratora, zabawa językiem polskim to coś, co zdecydowanie wzbudza uśmiech na twarzy i dostarcza ogromnej przyjemności literackiej. Gorąco Wam tę książkę, jak i całą serię, polecam!

A jeszcze przegapiliście moją recenzję "Śmierci drugiej", to znajdziecie ją tu - klik!, a tu - klik! wywiad z autorami cyklu. 

Zasady uczestnictwa w book tourze:

1. Książkę możecie trzymać maksymalnie 2 tygodnie od daty jej otrzymania, później wysyłacie ją dalej (adres kolejnej osoby otrzymasz ode mnie lub bezpośrednio od kolejnego uczestnika)
2. Recenzję/opinię/film (zależy gdzie się udzielacie) proszę zamieście maksymalnie do 3 tygodni od daty otrzymania książki. Oznaczcie mój blog/IG/FB, profil autorów oraz profil Wydawnictwa Agora w swoim poście oraz wykorzystajcie któryś z hasztagów: #kryminalnatalerzu, #kryminalnatalerzupoleca, #czytajzkryminalnatalerzu.
3. Książkę możecie wysłać pocztą, kurierem, paczkomatem – jak Wam i odbiorcy najwygodniej, ważne, żeby przesyłka miała numer, by się nie zgubiła! Jej numer po wysłaniu od razu koniecznie wyślijcie do mnie!
4. Książka jest do Waszej dyspozycji – możecie po niej pisać, zakreślać, zaznaczać. Proszę jednak o jej poszanowanie, czyli bez gniecenia i rozrywania 😉
5. Będzie mi miło jeśli zostawicie w książce po sobie ślad – z przodu książki przygotuję do tego miejsce oraz wkleję małą mapkę, na której oznaczymy trasę książki – nie zapomnijcie dorysować swojego punkcika! Będę mogła sobie później powspominać! 😊
6. Fajnie, jeśli do wysyłanej paczki dorzucicie coś małego od siebie, herbatkę, czekoladkę, cokolwiek by kolejnemu uczestnikowi było miło.

Zgłaszać się możecie w komentarzu pod postem tu na blogu, pod postem na IG i FB oraz w prywatnych wiadomościach na IG i FB oraz mailowo: kryminalnatalerzu@gmail.com. Kolejność uczestnictwa zapisywać będę według kolejności zgłoszeń (oczywiście później uczestnicy mogą dogadać zmiany w kolejności między sobą).

Listę uczestników zapiszę w tym poście we wtorek.

Książka ruszy w podróż w środę rano, ale listy uczestników nie zamykam, można zgłaszać się także w trakcie trwanie book toura. Zastrzegam sobie jednak możliwość zamknięcie listy, w chwili kiedy liczba uczestników przekroczy 30 osób.

W book tourze nie będą uwzględniane osoby, które trzy razy przekroczyły terminy wysyłki książki lub trzy razy nie wystawiły opinii w moich wcześniejszych BT.

Zachęcam też do udostępniania wiadomości o book tourze na swoich profilach - wystarczy, że udostępnicie post o bt, który ukazał się u mnie na IG i FB, a także do polubienia profili wydawnictwa, autorów książki i moich własnych 😊

W razie pytań jestem dostępna na IG i FB oraz oczywiście mailowo.

Serdecznie zapraszam do zgłoszeń, a uczestnikom życzę przyjemnej lektury!

Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!

Lista uczestników:

1. @ksiazka.dobra.na.wszystko opinia - klik!

2. @maniaczka_ksiazek 

3. @mirkowo3 opinia - klik!

4. @ahywka_p opinia - klik! 

5. @justyna6353 opinia - klik! 

6. @miss_daisy_czyta opinia - klik!

7. @z_ksiazka_mi_po_drodze opinia - klik!

8. @i.krasnodebska opinia - klik!

9. @mrs.kama.dot wzmianka o książce - klik!

10. @marzenaguzior opinia - klik!

11. @jaulialife 

12. @malgorzatanocon opinia - klik! 

13. @du_dzik94 opinia - klik!

14. @marzaczyta opinia - klik!  

15. @po_prostu_o_ksiazkach opinia - klik! 

16. @ebertowskaanka  opinia - klik!

17. @maria.j.sokolowska (03.10-20.12)

Czytaj więcej »

Książka na świąteczny prezent IV

Ho, ho, ho! Święta za pasem, najwyższa pora, by zastanowić się nad prezentami pod choinkę! A czy może być lepszy prezent niż książka? Na pewno każdy książkoholik powie, że nie! A i może ci, co nie czytają na co dzień w okresie świątecznym skuszą się na lekturę? Kryminał na talerzu podpowie Wam, jakie tytuły warto wybrać w tym roku!

Książki podzieliłam na kilka kategorii - są i pięknie wydane, i baśnie na nowo, i mroźne historie i oczywiście wszelkiej maści kryminały! Tak, tak, to wszystko zmieściłam w dziesięciu tytułach 😊 Część z nich już sama recenzowałam, więc przy tych pozycjach znajdziecie link do recenzji, a pod każdym tytułem zamieściłam też odnośnik do porównywarki cenowej, która mam nadzieję, że mocno ułatwi Wam zakupy. 

Piękne wydanie, piękna opowieść

Znajdziecie tu trzy propozycje, które okażą się nie tylko zimową ucztą literacką, ale i cudowną ozdobą biblioteczki. To czysta przyjemność spoglądać na dobrze wydane książki, prawda?

1. "Północ w Everwood"

M.A. Kuzniar

Porównywana do "Dziadka do orzechów" w wersji dla dorosłych, przeniesie nas do początku XX wieku w Anglii. Młoda kobieta marzy o zostaniu baletnicą, jednak życie szykuje dla niej bardziej przyziemną rolę matki i żony... Pewnej zimowej nocy jednak wszystko się zmienia, a kobieta ma szansę spełnić własne marzenia. Mówią o książce, że jest baśniowa, pełna magii, idealna na tę porę roku. W dodatku wydanie w twardej oprawie, ze złoceniami, będzie przepięknie prezentować się w zimowej, świątecznej scenerii. 

Książkę "Północ w Everwood" kupicie tu - klik!

2. "Miasto w chmurach"

Anthony Doerr

Choć historia tej książki rozgrywa się w trzech bardzo odległych od siebie planach czasowych, to zdecydowałam się polecić ją Wam na święta. Jedna z historii, ta tocząca się współcześnie ma miejsce pewnego lutowego wieczoru, kiedy to przez śnieg przedziera się starszy pan z gromadką dzieci w drodze do biblioteki. To historia magiczna, piękna napisana, która im dalej w lekturę, tym mocniej zachwyca. Coś dla każdego fana dobrej historii i literatury pięknej, a także po prostu książek i języka pisanego. Nie muszę już wspominać, że wydanie jest naprawdę eleganckie? 😊

Moją recenzję "Miasta w chmurach" znajdziecie tu - klik!

A książkę kupicie tu - klik!

3. "Chołod" 

Szczepan Twardoch

Ta książka nie całkiem wpisuje się w naszą kategorię "piękne wydanie, piękna opowieść" - dlaczego więc się tu znalazła? Bo jest to literatura piękna, a z okazji świąt znajdziecie ją w empiku w twardej oprawie, która faktycznie prezentuje się bardzo elegancko (klik!). Sama historia jest bardzo mroźna, w końcu bohater przedziera się przez śniegi Syberii. To coś dla tych nie bojących się wyzwań i zabaw językiem, ciekawych, odległych historii, które wpisują się na poziomie podstawowym w historię już przeżytą, a na poziomie emocjonalnym mocno uniwersalną. To nieszablonowy prezent, ale jeśli da mu się szansę, może okazać się naprawdę porywający!

Moją recenzję "Chołodu" znajdziecie tu - klik!

A kupicie go tu - klik!

W klasycznej odsłonie

Tu mam dla Was dwie propozycje, które albo są klasyką, albo do niej nawiązują. Objętościowo średniej grubości, okładki miękkie, ale wizualnie przyjemne dla oka. To dobre lektury na świąteczny czas.

1. "Tajemnica pustego kufra"

Mary Kelly

Zima, dwa dni przed Wigilią, w zaniedbanym mieszkaniu znaleziona zostaje kobieta i świeżo splądrowany kufer... Szybko okazuje się, że zamordowana to księżna rosyjska, która w kufrze trzymała swój drogocenny skarb. Nadkomisarz Nightngale będzie miał twardy orzech do zgryzienia... To dzieło angielskiej autorki kryminałów, która publikowała w latach 50tych i 60tych XX wieku, u nas wydana po raz pierwszy. Dobra zagadka, spokojny świąteczny klimat i śledztwo oparte na dedukcji. Czego chcieć więcej?

Książkę "Tajemnica pustego kufra" kupicie tu - klik!

2. "Inna opowieść wigilijna"

Elizabeth Ann Scarborough

"Opowieść wigilijna" Dickensa w erze komputerów? Czemu nie! Z tym, że nie tych supernowoczesnych, a tych z końcówki 90tych lat XX wieku. Monica, dyrektorka i pracoholiczka w Wigilię odmawia pracownikom urlopu. Tej samej nocy odwiedza ją duch. I tak, to Ebenezer Scrooge. Książka z pewnością okaże się świąteczną ciekawostką z klasyczną historią w tle!

Książkę "Inna opowieść wigilijna" kupicie tu - klik!

Kryminał na wesoło

W święta trzeba zadbać o dobry humor, więc dlaczego nie sięgnąć po świąteczną komedię kryminalną? Znajdziemy tu i święta w tle, i dobrą zagadkę, i dużo pozytywnie nastrajającego humoru!

1. "Pod Czerwonym Aniołem"

Alek Rogoziński

Zima, końcówka roku i dziesięcioro gości, których wypoczynek przerwa.... morderstwo. Zamknięte grono podejrzanych, pensjonat obsypany śniegiem i zagadka wymagająca uważnego przyjrzeniu się podejrzanym. Jak to zawsze u Alka bywa, dobra zagadka okraszona jest mnóstwem dobrego humoru! To dobry, szybki i przyjemnie zajmujący relaks z żartami na tyle uniwersalnymi, że większość znajdzie tu powód przynajmniej do uśmiechu 😊

Książkę "Pod Czerwonym Aniołem" kupicie tu - klik!

2. "Wigilia ze skutkiem śmiertelnym"

Iwona Banach

Komedie Iwony Banach to coś dla tych z lekko szalonym poczuciem humoru. W jej książkach zawsze dzieje się dużo, czasem zdaje się, że nieprawdopodobnie, a jednak ostatecznie wszystko ma logiczne uzasadnienie. Absurd goni absurd, a dialogi wywołują parskania śmiechem. Tu w wersji świątecznej na weselnej sali w malutkim miasteczku!

Książkę "Wigilia ze skutkiem śmiertelnym" kupicie tu - klik!

Kryminał / thriller w wersji zimowej

Teraz już na poważnie! Zima, śnieg i dobra zagadka kryminalna? A jakże! I tego u nas pod dostatkiem - w tej kategorii coś dla fanów rasowych kryminałów i zajmujących thrillerów!

1. "Szczęśliwego nowego roku"

Malin Stehn

Szwedzki kryminał, którego fabuła rozpoczyna się w sylwestrową noc, w czasie której dochodzi do zaginięcia nastolatki... To coś dla fanów lżejszych thrillerów, dramatów rodzinnych, skupiających się na ściśle skrywanych tajemnicach. Kryminał na talerzu poleca!

Recenzja "Szczęśliwego nowego roku" ukaże się już jutro!

Książkę kupicie tu - klik!

2. "Jedno po drugim" 

Ruth Ware

Książka autorki rewelacyjnego thrillera "Pod kluczem"! W "Jedno po drugim" znajdziemy i thriller i kryminał nawiązujący do klasyki gatunku - znowu pensjonat w górach, tyle że tym razem w Alpach i lawina, która odcina gości od świata zewnętrznego... Duszny klimat, poczucie zamknięcia, osaczenia i strachu o własne życie. Z tym tytułem z pewnością spędzicie emocjonujący świąteczny wieczór!

Książkę "Jedno po drugim" kupicie tu - klik!

3. "Zimny trop"

Beata i Eugeniusz Dębscy

Zima, kulinarne przygotowania do świąt, Polanica oraz zaginięcie, które prawdopodobnie wiąże się z brutalną zbrodnią sprzed dwóch lat. Do tego rewelacyjne, okraszone sarkazmem dialogi i zabawa językiem, która dla tych dbających o poprawność językową będzie prawdziwą ucztą literacką! Kryminał, ale z pazurem! 

Jest to co prawda drugi tom cyklu kryminalnego, ale spokojnie można go czytać jako osobną powieść. 

Recenzję "Zimnego tropu" znajdziecie tu - klik!

A książkę kupicie tu - klik!

Mam nadzieję, że i w tym roku udało mi się dostarczyć Wam na tyle różnorodnych propozycji prezentowych, że każdy z Was znajdzie tu coś dla siebie i swoich bliskich. 

Posty z propozycjami prezentowymi z poprzednich lat znajdziecie tu:

2021 - klik!

2020 - klik!

2019 - klik!

Zajrzycie i tam, w końcu książki nigdy nie tracą swojej aktualności!

Spokojnych i zaczytanych świąt!

Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!

Czytaj więcej »

"Czwarta Małpa" J.D. Barker

Autor: J.D. Barker

Tytuł: Czwarta Małpa

Cykl: #4MK, tom 1

Tłumaczenie: Agnieszka Patrycja Wyszogrodzka-Gaik

Data premiery: 04.04.2018

Wydawnictwo: Czarna Owca

Liczba stron: 432

Gatunek: kryminał

 

J.D. Barker szturmem podbił polski rynek w roku 2018, kiedy to debiutował u nas pierwszym tomem serii kryminalnej o Zabójcy Czwartej Małpy (#4MK) pt. „Czwarta małpa”. Książka jest otwarciem trylogii, której kolejne tomy naszą tytuły: „Piąta ofiara” i „Szóste dziecko” – wszystkie zostały przyjęte mocno entuzjastycznie przez polskich czytelników. Autor na amerykańskim rynku debiutował w roku 2011, pisze książki, które są połączeniem thrillera, kryminału i fantasy, stąd bywa porównywany do Stephana Kinga. W „Czwartej Małpie” trzyma się jednak przede wszystkim kryminału.

Książki autora to bestsellery sprzedawane w 150 krajach, tłumaczone na ponad 20 języków. Do wspomnianej trylogii zostały sprzedane prawa filmowe – jeszcze nie jest pewne czy powstaną na ich podstawie filmy czy serial. Aktualnie autor skupia się na powieściach pisanych wspólne z James Pattersonem.

 

Fabuła „Czwartej Małpy” rozpoczyna się, gdy detektyw Sam Porter zostaje wezwany na miejsce wypadku – autobus śmiertelnie potrącił pieszego. Sam, który od dosyć dawna jest na zwolnieniu, nie całkiem rozumie dlaczego wzywają go do tak zwyczajnej sprawy. Na miejscu okazuje się jednak, że ofiara może być związana z tak zwanym Zabójcą Czwartej Małpy, który od prawie pięciu lat terroryzuje miasto porywając i mordując w męczarniach osoby bliskie tym, którzy w białych rękawiczkach popełniają przestępstwa. Ofiara miała przy sobie pudełko, tak dobrze znane Porterowi – właśnie w takich pudełkach Zabójca Czwartej Małpy wysyłał język, uszy i oczy temu, kogo chciał ukarać. To pudełko jest zaadresowane do pewnego majętnego bankowca. Kto z jego najbliższego otoczenia zniknął? Detektywi muszą się tego dowiedzieć jak najszybciej, zegar tyka, ofiara Zabójcy może jeszcze żyć… Ale czy ten, który zginął pod kołami autobusu faktycznie jest tym, kogo tyle lat szukali? Może wyjaśnienie przyniesie pamiętnik, który został znaleziony przy ofierze potrącenia…

 

Książka składa się z 92 krótkich rozdziałów i epilogu. Rozdziały rozpisane są na trzy postacie: Portera, porwaną Emory i policjantkę Clair oraz pamiętnik Zabójcy – rozdziały napisane są naprzemiennie, jednak to te opisujące zdarzenia dotyczące Portera dominują nad pozostałymi. Rozdziały otwierają się odliczaniem dni śledztwa i godziną. Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie czasu przeszłego, gdy obserwuje trójkę wymienionych postaci, pamiętnik pisany jest oczywiście w narracji pierwszoosobowej. Styl powieści jest całkiem przyjemny, lekki, dialogi wypadają naturalnie, a uwaga narratora odpowiednio wyśrodkowana pomiędzy opisami a dialogami, przez co książkę czyta się płynnie, szybko i dobrze.

 

Kreacje postaci to na pewno silna strona powieści. Już sam Porter jest intrygującym bohaterem, który skrywa w sobie pewną tajemnicę. Dlaczego przebywał na zwolnieniu i wszyscy zdają się traktować go polubownie? To człowiek inteligentny i uparty, drąży temat dziennika Zabójcy i nie rezygnuje kiedy kolejne tropy okazują się błędne. Nie chcę za wiele na jego temat zdradzać, mogę tylko powiedzieć, że jest to postać, która szybko zyskuje sympatię czytelnika.

Oczywiście warto zwrócić uwagę na porwaną, z perspektywy której też poznajemy wydarzenia, jak i na jej całą rodzinę. Dla mnie jednak bardzo ciekawą postacią był śledczy Watson, który dołączył przy tej sprawie do zespołu Portera – chętny i inteligentny, momentami zabawny w swoim skupieniu tylko i wyłącznie na pracy. Dziwi jedynie fakt, że nie wiem kim był oryginalny Watson, bo ma cech z nim zbieżnych. A może to po prostu puszczone oczko do czytelnika?

 

Intryga kryminalna jest pełna zwrotów akcji i zaskoczeń. Krótkie rozdziały nadają lekturze dynamizmu, a fakt, że pisane są z naprzemiennej perspektywy tylko ten dynamizm pogłębia. Zagadka jest ciekawa, a fragmenty pamiętnika sprawiają, że czytelnik ma szansę zrozumieć mordercę – a motywy zawsze są tym, co ciekawi najmocniej.

 

Nie mogę jednak nie odnieść się do ilości opisów brutalnych i makabrycznych, które przedstawione są skrupulatnie. Nie jestem fanką tego typu historii, o ile nie mają one koniecznego uzasadnienia, a tu zdaje się, że tak skrupulatnie były opisywane tylko po to, by wzbudzić obrzydzenie i niesmak czytelnika. Nie widzę sensu w tak szczegółowych opisach, po prostu nie bawi mnie bezzasadna makabra. Wolę skupić się na aspektach psychologicznych niż na brutalnych opisach. Dlatego trochę też ciekawi mnie aż tak duża popularność tej serii – naprawdę tyle ludzi rozsmakowanych jest w makabrze? A może fakt, że czytam tę książkę cztery lata później niż wszyscy, kiedy takie opisy już nie są czymś nowym i szokującym, ma znaczenie?

 

Na koniec wspomnę też o temacie, który wymuszają fragmenty pamiętnika. Czy wychowanie jest tym co bezwzględnie kształtuje człowieka? Czy to, czego doświadcza w dzieciństwie, jest tym, co decyduje o jego zachowaniu w życiu dorosłym? To temat nienowy, a jednak cały czas tak mocno aktualny. I ważny, bo uświadomienie sobie skąd dane zachowanie pochodzi, to już część sukcesu i droga do zmiany.

 

Ogólnie „Czwarta Małpa” to ciekawie poprowadzony kryminał, który mógłby być świetny, gdyby skupił się mocniej na psychologicznych aspektach, zamiast na makabrycznych opisach, które po prostu nie mają tu wystarczającego uzasadnienia. Akcja toczy się szybko, jest dynamiczna i pełna zaskoczeń, przez co czytelnik cały czas utrzymany jest w przyjemnym napięciu. Postaci barwne i zajmujące, opisane z wyczuciem, tak, że i one same wzbudzają w czytelniku ciekawość. Doceniam pomysł i lekkość pióra autora, jednak zachwycić się nie mogę przez tą nieuzasadnioną brutalność.

 

Moja ocena: 7/10

 

Recenzja powstała na życzenie mojej Patronki Pauliny Korek (@zaczytana_panna)

Chcesz dołączyć do grona moich Patronów? Zapraszam na patronite.pl/kryminalnatalerzu!

Książka dostępna jest też w abonamencie 

Dodaj na półkę - klik!

Czytaj więcej »

"Szwedzki kryminał" Beata i Eugeniusz Dębscy

Autor: Beata i Eugeniusz Dębscy

Tytuł: Szwedzki kryminał

Cykl: detektyw Tomasz Winkler, tom 3

Data premiery: 27.10.2021

Wydawnictwo: Agora

Liczba stron: 376

Gatunek: kryminał

 

Mam wrażenie, że o kryminałach Dębskich ciągle nie jest wystarczająco głośno. Sama popatrywałam na ich cykl od poprzedniego roku 2021, ale dopiero premiera tomu czwartego i możliwość zapisania polecajki dla książki, zmotywowała mnie, by nadrobić całość. I nie żałuję, a może żałuję, że zrobiłam to dopiero teraz, a nie rok wcześniej, kiedy na rynku pojawiły się aż trzy tomy. Każdy z nich jest warto uwagi, każdy to inny podgatunek kryminału, ale ciągle trzymający się ram gatunkowych. Podoba mi się to, że autorzy testują sobie ten gatunek, z każdym tomem patrzą na niego inaczej, sięgają do tego, co znane i przekładają na swoje pomysły, swoje genialne postacie. Tom trzeci (poza czwartym) przypadł mi do gustu najmocniej, bo zagadkę kryminalną skupia wokół rodziny, czyli jednostki społecznej, która ciekawi mnie najmocniej.

O wszystkich pozostałych tomach serii możecie poczytać tu: „Dwudziesta trzecia” – klik, „Zimny trop” – klik i „Śmierć druga” – klik!. Tomy można czytać oddzielnie, bez zachowania kolejności chronologicznej.

 

Fabuła „Szwedzkiego kryminału” zaczyna się, gdy w galerii handlowej zaczepia Winklera drobny złodziejaszek, którego ten lata temu wsadził do więzienia. Rabek od jakiego czasu czuje się obserwowany, chyba boi się o swoje życie, więc nie wiedząc, że Tomasz nie jest już policjantem, chce od niego pomocy. Detektyw wypytuje go trochę o co chodzi, ten zdradza, że w więzieniu siedział w celi z niebezpiecznym typem, na którego mówili Psychoza, a ten pod wpływem narkotyków kiedyś powiedział coś niepokojącego o zabitych dzieciach. Kiedy Rabek wyszedł z więzienia, Psychoza trafił do szpitala psychiatrycznego, jednak niedawno z niego uciekł. Rabek jest przekonany, że Psychoza chce go dopaść ze względu na tamto narkotyczne wyznanie… Tomasz raczej zbywa chłopaka, daje mu jednak swoją wizytówkę, przez którą po kilku dniach zjawia się u niego policja. Chłopaka zamordowano, a Winkler zostaje poproszony o powrót do policji – jest skuteczny, a tego im trzeba. By uniknąć papierologii i skomplikowanych procedur przywracania do służby, na razie jednak będzie po prostu audytorem. Pierwsza sprawa za jaką się bierze, to śmierć Rabka… Kim jest Psychoza i czy faktycznie to on zamordował chłopaka? Co tak strasznego miał do ukrycia, że z powodu jednego niejasnego wyznania zabił?

 

Książka składa się z 22 rozdziałów, wydarzenia toczą się w przeważającej części linearnie – odstępstwem są dwa lub trzy rozdziały-retrospekcje z dzieciństwa Psychozy. Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie czasu przeszłego, podąża przede wszystkim za Winklerem. Styl powieści, jak i całego cyklu, to coś, co wyróżnia go na naszym rynku książki – Dębscy znają i kochają język polski, bawią się nim, co jest widoczne przede wszystkim w dialogach pomiędzy Winklerem a jego babcią oraz w komentarzach narratora. Gry słowne, ciągła dbałość po poprawność wypowiedzi i delikatna uszczypliwość w relacjach pomiędzy głównymi postaciami nadają książce oryginalności, niepowtarzalnego charakteru i inteligentnego humoru. Pod względem stylu to jedne z najlepszych kryminałów dostępnych na polskim rynku książki!

 

Jak już wspomniałam na wstępie, fabuła tego tomu, jak i w dużej mierze intryga kryminalna, kręcą się wokół jednostki rodziny, w której wychowywał się Psychoza. Rodziny skomplikowanej, w której rządziły dziwne zasady wyniesione z sekty, do której należeli rodzice chłopaka i jego rodzeństwa. Czytelnik ma więc okazję przyjrzeć się funkcjonowaniu i zależnościom w tej dysfunkcyjnej rodzinie, z uwagą prześledzić wydarzenia i zachowania, które doprowadziły do wykreowania takiego człowieka, jakim jest Psychoza. Bo w końcu czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci, prawda? Charakter, zachowanie, system wartości utrwalają się w człowieku przede wszystkim w wieku dziecięcym i nastoletnim, to, co wtedy się przeżyło, podświadomie wpływa na to, jakim jest się dorosłym.

 

Winkler podążając śladem Psychozy, przygląda się też zbrodni jaką popełnił, za jaką został skazany. Chodziło tam o porwanie i prawdopodobnie zamordowanie dziecka, choć ciała nigdy nie odnaleziono. Winkler próbuje odkryć zagadkę tego, co naprawdę tam się stało, bo od początku coś mu w tej zbrodni nie pasuje. Intryga kryminalna więc opiera się na zbrodni sprzed lat, zatem skupia się przede wszystkim na badaniu śladów, grzebaniu w dokumentach, przepytywaniu świadków i oczywiście dedukcji. W finalnych scenach jednak nie zabraknie też dosyć dynamicznej akcji, jak na rasowy, współczesny kryminał przystało.

 

A co z bohaterami serii? Winkler musi w końcu zdecydować jakiego rodzaju znajomość interesuje go z Iwą – są przyjaciółmi? Coś więcej? A może mniej? Po wydarzeniach z poprzedniego tomu ich relacja chyba trochę się skomplikowała. Do tego dochodzi kwestia powrotu do policji – czy po tym jak został potraktowany wcześniej, niesłusznie oskarżony i zwolniony faktycznie jeszcze chce mieć z tą instytucją do czynienia?

Roma, babcia Winklera, jak zawsze służy mu pomocą, choć wydaje się, że w tym tomie odgrywa dosyć poboczną rolę – jednak to rozmowy z nią powodują, że Winkler najczęściej dochodzi do właściwych wniosków zarówno jeśli chodzi o strefę prywatną, jak i zawodową.

 

Podsumowując – „Szwedzki kryminał” ma wszystko to, za co cenię sobie ten gatunek. Ciekawą, zbudowaną na dedukcji intrygę kryminalną, świetne kreacje postaci, dobre uzasadnienie psychologiczne wydarzeń, które sięga lata wstecz oraz dopracowaną warstwę językową, która nadaje książce lekkości, momentami humoru. Bawiłam się doskonale i jestem pod wielkim wrażeniem umiejętności pisarskich Dębskich. Czekam na więcej!

 

Moja ocena: 8/10

 

Za możliwość lektury dziękuję Wydawnictwu Agora!

Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!

Czytaj więcej »

"Król" Dagmara Andryka

Autor: Dagmara Andryka

Tytuł: Król

Cykl: detektyw Anna Maria Kier, tom 1

Data premiery: 12.04.2022

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Liczba stron: 376

Gatunek: kryminał

 

Dagmara Andryka na polskim rynku książki pojawiała się siedem lat temu debiutując „Tysiącem”, pierwszym tomem trylogii o dziennikarce Marcie Witeckiej i miasteczku Mille. Cykl ukazał się w całości na przestrzeni czterech lat i zbierał całkiem pozytywne opinie – dzięki temu sama się nim zainteresowałam. Ostatni tom cyklu zdobył nominację do Grand Prix Festiwalu Kryminalna Warszawa. Później przyszły prawie cztery lata przerwy, ale ewidentnie nie były one bezczynne pod względem pisarskim – autorka powróciła w 2022 roku z tetralogią kryminalną o Annie Marii Kier, z której aktualnie ukazały się już trzy tomy.

Każdy tom opowiada o innej zagadce kryminalnej, jednak spoiwem serii jest historia prywatna głównej bohaterki, która odgrywa w każdym tomie ważną rolę, więc teoretycznie można czytać je oddzielnie, ale myślę, że tu akurat straci się dużo, więc sama zalecam kolejność chronologiczną.

 

Fabuła tomu pierwszego pt. „Król” toczy się w 2018 roku. Anna Maria Kier właśnie przechodzi na emeryturę po 25 latach służby w policji. Na szczęście nie napawa ją to lękiem, a wręcz odwrotnie – cieszy się, że w końcu będzie miała czas dla siebie, dla rodziny, swojego dwudziestoletniego syna i ojca chorującego na Alzheimera, planuje generalny remont mieszkania i dużo odpoczynku. Jednak nie jest Annie dane długo cieszyć się jako takim spokojem – jej syn trafia do szpitala, okazuje się, że w jego mózgu rozrósł się guz, który jest nieoperowalny ze względu na jego niefortunne położenie. Anna zatem po raz kolejny bierze na swoje barki zadbanie o rodzinę finansowo, zapewnia, że zrobi wszystko, by jej syn dostał najlepsze leczenie z możliwych. Szczęśliwie się składa, że w domu opieki, w którym jest jej ojciec, właściciel ośrodka podsuwa jej zlecenie – właściciel firmy farmaceutycznej podejrzewa, że ma w swoich szeregach kreta. Prosi Annę, jako byłą policjantkę, o zbadanie sprawy od środka – z zewnątrz będzie nową pracownicą w zastępstwie dziewczyny, która niedawno uległa poważnemu wypadkowi i leży w szpitalu… Anna sprawę przyjmuje, ale prosi byłych współpracowników o poleceniem kogoś, kto dobrze zna się na technologiach – policjanci polecają jej Wandę. Kobiety zaczynają współpracę nad sprawą, która wydaje się głębsza niż z początku wszystkim się wydawało… Co znajdą na jej końcu?

 

Książka rozpisana jest na trzy części, składa się z 31 rozdziałów. W części pierwszej skupiamy się na postaci Anny – jej przejściu na emeryturę, relacjach rodzinnych, ale i przeszłości – część rozdziałów opowiada o starych sprawach, które otwierają wycinki z prasy, a które pokazują czytelnikowi, jak solidną policjantką i wierną swojej pracy była. W części drugiej Anna skupia się na śledztwie w sprawie kreta w firmie, w trzeciej na śmierci z tym powiązanej. Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie czasu przeszłego z perspektywy przede wszystkim Anny, lecz nie tylko – jest też tajemniczy mężczyzna, do którego zwracają się biznesmeni z problemami, a on za pomocą szantażu lub morderstwa na zlecenie te problemy rozwiązuje. Wyjątkiem w narracji trzecioosobowej są rozdziały z części pierwszej poświęcone dawnym sprawom Anny – te przedstawia czytelnikowi z perspektywy pierwszej osoby czasu przeszłego. Styl powieści jest prosty, zdania krótkie, dialogi sprawne, całość czyta się szybko i dobrze.

„(…) jej przyjaźnie z koleżankami ze szkoły policyjnej czy potem ze studiów nie przetrwały próby czasu, ale to chyba normalne – jeśli nie dba się o ludzi, na których ci zależy, to oni też nie zadbają o ciebie. Przyjaźń wymaga altruizmu, takiego jednak, który nie jest ciężarem. Wymaga także zaangażowania, czegoś w rodzaju inwestycji, bo każdy człowiek lubi być czasem adorowany (…).”

Zgodnie z tym co pisałam na wstępie, seria mocno skupiona jest na postaci głównej bohaterki, więc już w tomie pierwszym poznajemy są dosyć dobrze, poczynając od tego, jak została wychowana, kończąc na tym, jak radzi sobie w życiu teraz. Wychowywana była przez ojca prokuratora, który raczej nie był ciepłym rodzicem. Jej matka zmarła, gdy dziewczynka miała roczek. Ojciec był surowy, wymagał od Anny wiele, ale nigdy specjalnie się nią samą nie interesował. W dorosłym życiu to praca była dla niej całym światem, choć z początku marzyła, by stworzyć własny ciepły dom. Niestety nie udało się, jej syn ciągle był rozczarowany tym, że dla niej praca jest ważniejsza, a z mężem w końcu się rozwiodła nie mogąc sprostać własnym wyrzutom sumienia, że nie radzi sobie w roli żony. Anna jest więc pełna poczucia winy w stosunku do byłego męża, syna, ale i ojca, który od niedawna ze względu na pogarszający się stan zdrowia przebywa w specjalnym ośrodku opieki. Robi co może, stara się być obecna dla swojej rodziny, ale jednak to jej śledztwa zawsze są dla niej najważniejsze – tu po prostu wie co robić, to świat, który rozumie, w którym może przynieść jakąś zmianę. To dobrze wykreowana bohaterka, pełna sprzeczności, rozdarta pomiędzy tym co chce, a tym co powinna.

Wanda, jej współpracowniczka, w tym tomie jest mocno skryta, nie dowiadujemy się o niej za wiele. Tak samo jak o tajemniczym mężczyźnie, który ewidentnie musi być z jakiś sposób powiązany ze sprawą, nie wiadomo jednak jak. Przez większą część lektury oczywiście, bo finałowe rozwiązanie mocno zaskakuje.

 

Intryga powieści zbudowana jest sprawnie, choć jej waga w fabule jest równa problemom prywatnym bohaterki. Od początku sprawa kryminalna wygląda dosyć niejasno, bohaterka niby dostaje zlecenie, ale na za bardzo mi się czego chwycić – o co w tej sprawie chodzi? Dużą rolę odgrywają tu media społecznościowego i udostępnianie swoich danych w Sieci. Historia może nie wbija w fotel i nie powoduje obgryzania paznokcie z nerwów, jednak jest interesująca i na tyle zajmująca, że czytelnik chętnie kontynuuje lekturę.

„To następna obowiązkowa apka do informowania świata o tym, co zjadłaś na śniadanie, jaka pyszna i idealna wyszła ci kawa z ekspresu, a przy okazji – co masz w domu i oczywiście gdzie wyjechałaś i jak tam było pięknie, choć tak naprawdę jesz stare, twarde płatki czekoladowe, pijesz kawę rozpuszczalną, w domu masz syf, a na spacerze nad Wisłą zmarzłaś i totalnie się wynudziłaś. Mas zwykłe życie, ale na Instagramie jesteś kimś lepszym. Przede wszystkim od samej siebie.”

W tym tomie przyglądamy się funkcjonowaniu niewielkiej korporacji, jej pracownikom, z których każdy wydaje się chcieć czego innego. Dla jednych praca jest całym światem, dla innych po prostu źródłem zarobku. Małe społeczności zawsze są ciekawe do obserwacji, nie inaczej jest w tym przypadku. Czytelnik z uwagą przygląda się zależnością pomiędzy pracownikami wyższego szczebla, których szef wskazał Annie jako podejrzanych.

 

Książka, jak na początek serii, wypada całkiem dobrze. Zagadka jest ciekawa, główna bohaterka dobrze wykreowana i od początku wiadomo, że to jej sprawy rodzinne będą spajać wszystkie cztery tomy w całość. Historia poprowadzona jest sprawnie, jest kilka zaskoczeń, sporo niedopowiedzeń i niejasności, które wzbudzają w czytelniku ciekawość wielkiego finału, który tak - faktycznie robi wrażenie. Całość czyta się przyjemnie, można się przy niej odprężyć. Coś dla tych, którzy lubią silne postacie kobiece i lekkie kryminały.

„(…) to pewnie ze zmęczenia, mało spałem, jest tyle książek do przeczytania na tym świecie…”

Moja ocena: 7/10

Za możliwość lektury dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka!

Książka dostępna jest też w abonamencie 

Dodaj na półkę - klik!

Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!

Czytaj więcej »

"Zero grawitacji" Woody Allen

Autor: Woody Allen

Tytuł: Zero grawitacji.

Tłumaczenie: Mirosław P. Jabłoński

Data premiery: 08.11.2022

Wydawnictwo: Dom Wydawniczy Rebis

Liczba stron: 216

Gatunek: felietony / humoreski

 

Woody Allen to człowiek, którego nazwisko zna każdy, kto choć trochę interesuje się kinem. Reżyser, scenarzysta, aktor, komik, uznawany jest za twórcę tak zwanej „inteligentnej komedii”. Zdobywca 4 Oscarów, 2 Złotych Globów, laureat wielu innych prestiżowych nagród filmowych. Znany z mocno ironicznego i dosyć pesymistycznego poczucia humoru, człowiek o szerokiej wiedzy kulturowej, z której chętnie korzysta w swoich dziełach. To Woody Allen, którego zna cały świat. Mniej osób wie o tym, że jest to także utalentowany muzyk i felietonista. Swoje teksty publikuje przede wszystkim w The New Yorker – zarówno te, jak i wcześniej niepublikowane znalazły się w jego kilku zbiorach wydawanych w formie książkowej. Z „Zero grawitacji” powraca po piętnastu latach przerwy i jak twierdzi przedmówczyni zbioru – jest równie zabawny, inteligentny i cięty jak zawsze.

 

Na książeczkę „Zero grawitacji” składa się 19 humoresek różnej długości, z czego 8 wcześniej ukazało się we wspomnianym The New Yorker. Całość poprzedzona jest przedmową Daphne Merkin – krytyczki literackiej, eseistki i pisarki, choć w Polsce raczej o niej nie słyszeliśmy. Po przedmowie zostają wymienione felietony, które były już wydane, aż w końcu przechodzimy do części właściwej. Każdy felieton jest zatytułowany, jednak co do treści to niespecjalnie mają ze sobą punkty wspólne – zgodne z tytułem, nie ma tu jednego punktu przyciągania. Narracje prowadzone są różnie, raz w pierwszej osobie, raz w trzeciej, a co zaskakujące, niektóre nie są pisane z perspektywy człowieka – są tu historie opowiadane przez krowę, samochód i homary. Tematyka jest równie szeroka – od życia na planie filmowym, po nowojorską finansjerę, rynek mieszkaniowy, aż po zemstę i miłość. Wszystko to jednak jest okraszone specyficznym spojrzeniem Allena – spogląda on na postacie okiem błyskotliwym, inteligentnym, choć dosyć oszczędnym w słowach, sugerujący tylko, gdzie kryje się puenta historii.

„W dniu, w którym dowiedziałem się, że może się zająć moim rachunkiem, byłem tak szczęśliwy, że wyciąłem głowę żony z naszego ślubnego zdjęcia i umieściłem tam jego.”

Jak to w zbiorach tekstów bywa i tu część podobała mi się bardziej, część mniej. Myślę, że połowa z nich, jest tak naszpikowana niuansami związanymi z życiem nowojorczyka oraz odniesieniami do literatury i filmu, że czasem po prostu nie całkiem łapałam o co autorowi chodzi – w tych fragmentach, czułam, że mam po prostu niewystarczającą wiedzę, by docenić cięty żart artysty. Wydaje mi się też, że gdyby tłumacz pokusił się o przetłumaczenie nazwisk, to książeczka mogłaby zyskać – i tu ukryty był żart słowny, który ciężko jest zrozumieć osobie nieanglojęzycznej. Żałuję, że wszystkich tekstów nie byłam w stanie docenić, jednak było kilka, które przypadły mi do gustu np. historia o tym skąd wziął się kurczak generała Tso jako wymiana korespondencji pomiędzy generałem a ministrem Peng.  Wspomniane już trzy opowiadania z perspektywy nieczłowieczej – krowy, samochodu i homara. Krowa ukazała się tu jako wybawczyni społeczeństwa przed zadufanym artystą, samochód – co trzeba podkreślić – samojeżdżący, ten ze sztuczną inteligencją za kierownicą, został dosyć mocno wyszydzony, a homar, jako ofiara nieuczciwego finansisty w końcu odpłacił pięknym za nadobne. Jako fanka spania nie mogłam też nie docenić historii o najlepszej poduszce świata, która byłaby w stanie zmienić … no cóż, świat 😊 Z pewnością zabawna była też historia o zamianie mieszkań w Nowym Jorku, a także o nosie Stallone’a. Wszystkie wymienione to króciutkie formy, ledwie kilka, może kilkanaście stron.

„Gdy się okazało, że jestem spłukany, popełniłem samobójstwo, rzucając się z dachu naszego klubu golfowego w Palm Beach. Na skok musiałem czekać pół godziny, była dwunastoosobowa kolejka.”

Najmocniej jednak przypadło mi do gustu opowiadanie (bo chyba tak je trzeba nazwać) ostatnie. To tu mocno czuć tego filmowego Allena, tego, który opowiada pozornie zwyczajną historię dwójki ludzi, a jednak przemyca w niej swój gorzki żart i przekonanie, że nic nie trwa wiecznie, a każde szczęście ma swój koniec. Jest to historia miłosna pomiędzy młodym, rozpoczynającym swoją karierę komikiem – scenarzystą, autorem sztuki, a młodą i piękną aktorką, która jak lis z Małego Księcia szuka kogoś, kto byłby w stanie ją oswoić. Ich historia rozgrywa się na Manhattanie, wśród knajp, luksusowych mieszkań i Central Parku. Polubiłam tę historię za jej zwyczajność, realność i delikatnie naiwne spojrzenie (bo przecież zakochane) głównego bohatera. To historia, w której nawet nie widząc kim jest autor, rozpoznałabym Allena.

 

Podsumowując, „Zero grawitacji” to niewielka książeczka, która przyciąga oko już na poziomie wizualnej prezentacji swoim minimalizmem. Myślę, że szara kropka po tęczowokolorowym napisie też jest znacząca – nieważne jak wesoło by było, w końcu i tak zostaje ta szara rzeczywistość. I takie są też historie Allena – z gorzkim, uszczypliwym, oszczędnym humorem podkreślającym, że zwyczajne życie jak tym, co warto cenić. Sięgając po ten zbiór trzeba być gotowym na wszystko, bo Allen swojej wyobraźni nie ogranicza!

 

Moja ocena: 7/10

 

Recenzja powstała we współpracy z Domem Wydawniczym Rebis.

Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!

Czytaj więcej »